Wil, wilde, lijk te willen, wil ik wel?

Alweer een tijdje geleden schreef ik een blog over de quote:
"If you don't know where you're going, any road will take you there"
Ik was er helemaal van overtuigd dat dit iets positiefs was, iets waardoor mijn onwetendheid en besluiteloosheid in mijn voordeel zouden werken. Nu, anderhalf jaar later, ben ik daar niet meer zo zeker van. Sinds ik laatst een mislukte studiekeuze heb gemaakt, durf ik nergens meer voor te gaan. Mijn vorige studie paste precies in het straatje van de quote; het kwam uit het niets op mijn pad en het voelde goed. Uiteindelijk bleek het niet te zijn wat ik ervan verwachtte. En juist dat het "goed voelde" is wat me me nu in de weg zit, bij alles wat goed voelt zet ik tegenwoordig vraagtekens. Voelt het echt goed, of wil ik dat het goed voelt? Waarom voelt het goed? Hoelang zal dit nog goed voelen? En ga zo maar door. Ook over mijn volgende opleiding lijk ik maar niet te kunnen besluiten.
Ik moet steeds meer nadenken over de quote. Als je niet weet waar je heen gaat, brengt elke weg je daar. Maar als ik niet weet waar ik heen ga, dan weet ik ook niet of het is waar ik heen wil gaan. Dus dan zal ik er wel komen, daar ben ik van overtuigd, maar of ik er wel tevreden of, nog belangrijker, gelukkig van word, dat is nog maar de vraag. Om echt te komen waar ik wil zal ik in ieder geval een richting moeten hebben, of op z'n minst richtingen waar ik niet heen wil, want van doelloos ronddwalen word je ook niet wijzer. Diep in mijn hart weet ik ook dat de beste beslissing is om gewoon iets te kiezen, zelfs als dit niet blijkt te zijn wat ik wil. Dan kan ik uiteindelijk, als ik weet waar ik ben, weer navigeren naar een andere richting waar ik wil zijn. Net zo lang tot die ene plek vind, waarvan ik niet weet dat ik er altijd al heen wilde. Totdat het zover is, zal ik proberen zo dicht mogelijk bij die plek te komen; In voor en tegenspoed, in ziekte en gezondheid, in armoede en rijkdom en tot de dood me stopt.

Zelfobsessie

Ik berichtte al eerder over egoïsme, maar de zelfobsessie waar ik het nu over ga hebben is op een heel ander niveau. Het valt me op dat veel leeftijdsgenoten weinig nadenken over zaken waar ik onder andere over bericht op dit blog, zoals politiek, maatschappij, psychologie filosofie of zelfs doelloze kritiek. En eerlijk gezegd besteed ik er misschien ook wel teveel tijd aan, dat eindeloze gemaal in mijn hoofd. Toen kwam de vraag in mij op waar leeftijdsgenoten op die (vele) momenten dan aan denken. Natuurlijk kan ik niet in hun hoofd kijken, maar afgeleid aan alle twitterberichten, facebookstatus-updates en tijd gespendeerd met de neus in de smartphone denk ik toch wel dat die tijd gebruikt wordt voor het profileren van het "zelf". Aan het opscheppen, het mededelen en informeren van (al dan niet fantastische) gebeurtenissen aan de rest van de "vrienden" online. Zo zijn enkele laatste updates: iemand heeft 5 km hardgelopen, iemand heeft een geweldige nacht uit gehad en iemand heeft een wedstrijd gewonnen en kan nu gaan snowboarden. Oftewel typische "het is hier fantastisch" berichten.
Laatst zag ik de documentaire "de BV: ik", waar de drang om uit te blinken, bijzonder te zijn en "het maken" van de jonge generatie centraal staan. En dat sociaal profileren begint al op jonge leeftijd, zoals om mij heen te zien is. Alles draait om succes, blijdschap en geld en het uitdragen daarvan naar de buitenwereld. Om daarop weer erkenning te krijgen of om het à la Facebook te zeggen: "leuk gevonden" te worden. Uitblinken is volgens de Van Dale: uitstekend zijn, anderen overtreffen. Dat laatste is naar mijn idee verontrustend, want wat gebeurt er als we altijd maar elkaar willen overtreffen? Eigenlijk is het nu al begonnen; iedereen post steeds meer geweldige updates of tweets(of nog erger: allebei!) en "liket" alleen nog maar om "geliked" te worden. Het resultaat: de berichten verliezen hun originaliteit, maar bovenal hun authenticiteit. Ik twijfel steeds vaker of alles wel echt zo geweldig was, vaak is dat ook niet zo, maar het maakt je wel ongemakkelijk als je leest hoe mensen excelleren terwijl ik fulltime werk, thuisstudeer, met tegenzin sport of blogs schrijf over hoe anderen excelleren. Daarom besloot ik laatst iets wat me zoveel rust gaf, dat mijn hart waarschijnlijk 10 kloppingen minder per minuut maakt. Ik heb namelijk besloten dat ik nooit hoef uit te blinken, nooit veel geld hoef te verdienen en nooit een oneindig sociaal leven hoef te hebben. Wat een opluchting was dat, ik heb mezelf eindelijk de ruimte te geven om te mislukken, wat mijn kansen om wel te "lukken" alleen maar vergroot. De kans dat echt alles verkeerd gaat is niet zo groot, dus het kan alleen maar meevallen. Ik ben nu ookal gelukkig met een minimum inkomen, geen opleiding, geen eigen huis en geen eigen auto. Grote kans dus dat het beter wordt. De BV ik mag dan al gestart zijn toen ik geboren werd, de winst is absoluut niet objectief te meten.

Het leger voor één, bezuinigingen voor allen.

Andorra
Costa Rica
Dominica
Grenada
Haïti
IJsland
Kiribati
Liechtenstein
Maldiven
Marshalleilanden
Mauritius
Micronesia
Monaco
Nauru
Palau
Panama
San Marino
Salomonseilanden
Saint Kitts en Nevis
Saint Lucia
Samoa
Vanuatu
Vaticaanstad
Nee, dit is geen lijst van alle landen die ik nog wil bezoeken, al zou dat best gekund hebben. Het zijn tenslotte stuk voor stuk prachtige landen. Wat deze landen wel allemaal in overeenstemming hebben is het feit dat ze geen leger hebben. Of geen "defensie", zoals wij dat in ons land goedmoedig noemen. Want wij moeten ons dagelijks verdedigen tegen grootschalige aanvallen van.. Ja van wat eigenlijk? Kuilengravende Duitsers, hondenpoep of Zuid-Europese schulden? Dat klinkt naar mijn idee niet als iets waarvoor een leger vereist is. De naam "defensie" dus sowieso belachelijk. Vooruit, er is ook nog de mogelijkheid dat we onze "defensie" gebruiken voor de aanval, al klinkt dat al behoorlijk onlogisch. Dat doen we dan ook: in Afghanistan wordt er gespeeld met Playmobil om politieagenten op te leiden en we kopen dure vliegtuigjes die we amper gebruiken, zoveel aanval is er dus ook niet. Wat doen die militairen het hele jaar dan, vraag ik me vervolgens af. Trainingen, opleidingen en trainingsmissies, oftewel de soldaten worden "gedrild", een bootcamp met professionele begeleiding waar je in de sportschool 30 euro per uur voor betaalt, daar worden die vriendelijke soldaatjes ruimschoots voor betaald, door wie? Ik durf het bijna niet te zeggen en dus doe ik het ook maar niet, dit verhaal is tenslotte al pijnlijk genoeg. Laat dit een subtiele hint zijn voor de maatschappij van nu, waarin speciaal onderwijs en studeren voor minderbedeelden helaas geen prioriteit meer hebben, maar ons "leger" jammer genoeg wel. Wordt het niet tijd dat we onszelf gaan beschermen tegen belachelijke bezuinigingen?

Boeken en de beeldbuizen

Stil, onopvallend en oninteressant, zo lijken ze op het eerste gezicht. Stille mensen. Zo dacht ik ooit ook over ze, maar als ik iets geleerd heb dan is het wel dat ze juist meer zeggen dan al het inhoudsloze gepraat van de meeste mensen. Ik zou ze willen vergelijken met boeken, hele mooie boeken. Als je ze wilt leren kennen zul je zelf ze kaft open moeten slaan en elke letter, elk woord in je op moeten nemen. Als je meer wilt weten zul je elke keer zelf de bladzijde moeten omslaan, soms moet je zelfs terugbladeren om weer even te weten hoe de situatie was. Soms schijn je 's nachts met een zaklamp, omdat je wil weten hoe het afloopt, andere passages lijken weer eeuwig te duren. Je moet moeite doen tot aan de laatste bladzijde. Maar dan heb je een verhaal, het blijft in je hoofd spelen, het doet wat met je. Dat zijn stille mensen, gesloten boeken, want elk moment dat zij zwijgen, spreken ze vanbinnen. En voor mij is er weinig meer interessant dan horen wat niet voor iedereen weggelegd is.
Neem dan de spraakzame mensen, doorratelend als RTL-boulevard of reality-tv. Natuurlijk, ze zijn gemakkelijk aan te zetten met slechts een druk op de knop van je afstandsbediening. Daarna wordt het zelfs nog simpeler; ze blijven praten zonder dat je er ook maar enige moeite of aandacht aan hoeft te schenken. Maar dan, als je ze uitzet besef je hoe weinig je verder bent gekomen na een uur hersenloos staren. Hoogstens zou je het vermaakt kunnen noemen. Noem het dan ook maar zo.
Maar wat is vermaak tegenover verrijking? Ik heb nooit veel van natuurkunde begrepen, maar er was wel een soort van regel waarin stond dat dezelfde energie die je ergens in stopt, er ook weer uitkomt; energie gaat niet verloren, maar verandert wel van vorm. Voor elke bladzijde die je omslaat, voor elk stil persoon die je laat spreken, zal je geduld worden beloond in energie; liefde, verrijking, dankbaarheid en hopelijk geluk.

Dit in gedachte houdend, wens ik iedereen een fijne kerst en een gelukkig 2012, waarin voor mij spreken en zwijgen beiden zilver zijn, maar gezwegen woorden die toch nog gesproken worden, absoluut goud zijn.

Abortus en bestaansrecht

Zink ik werkelijk naar het niveau van clichés bij gebrek aan nieuwe onderwerpen? Misschien een beetje. Toch wil ik graag weer proberen de andere kant van de clichés rondom het cliché te belichten, zoals het bestaansrecht. Dat heb je immers als je leeft, maar wanneer leef je? Als taalliefhebber gaat mijn voorkeur gelijk uit naar het woord "leeftijd" om dat te bepalen, in dat geval dus vanaf de dag dat je geboren bent. Toch moet ik toegeven dat ik wel degelijk geschoold ben en dat er dus ook leven bestaat voor de geboorte. Daar ga ik nu iets behoorlijk controversieels over zeggen, iedereen met een zwak hart is hierbij gewaarschuwd. Toen ik een blinde darmontsteking had was er namelijk ook "leven" in mijn buik ontdekt; een hardnekkige bacterie die zo snel mogelijk met allerlei chemische middeltjes de dood in werd geholpen. Niemand kwam op voor die bacterie, terwijl hij slechts deed wat wij allemaal doen: in leven proberen te blijven. Nee, een bacterie is geen mens, maar veel minder dan een ongeboren baby is hij ook niet waard. Leven en daarmee het verkrijgen van bestaansrecht worden naar mijn idee gevormd bij het contact met andere mensen in levende lijve, het creëren van herinneringen is daarbij cruciaal. Het schoppen in een buik is geen herinnering, bij mijn blinde darmbacterie heb ik nog veel flinkere pijnen gevoeld, maar toch ik heb nog diepere banden met mijn stinksloffen van 10 jaar terug. Herinneringen van een levend(geboren) wezen maken het mogelijk om gemist te worden in het leven van anderen. Het is net als met blind geboren mensen; wat je nooit gehad hebt kun je ook niet missen. Ookal word je overal verteld wat je allemaal voor zicht zou missen, het is gewoonweg niet mogelijk om te weten watvoor geweldige toevoeging je niet ziet. Zwangere vrouwen wordt zoveel aangepraat, wat betreft een prenatale band, dat ze het wel bijna moeten geloven. De prenatale band is wat mij betreft de bijbel van de zwangerschap; als je de boodschap maar vaak genoeg hoort en er genoeg in gelooft dan maakt het de zwangerschap een onvergetelijk mooie periode, terwijl het eigenlijk een fysieke hel is. Het geloof in het leven van je kind en het aangeprate geluk zorgen voor de ingebeelde band, die tot zoveel commotie leidt bij het verbreken ervan. Als de prenatale band een religie is dan is abortus de heiligschennis, de onvergeeflijke heidense daad. Helaas. Maar Gelukkig zijn het brein en het vuur uitgevonden; het brein om het geloof in de religie te kunnen beëindigen door logisch na te denken en het vuur om al dat hierdoor zijn kracht verliest te kunnen verbranden.

Egoïsten en anders-egoïsten

Als je in een reguliere discussie echt niet meer weet wat je een ander moet verwijten, is egoïsme altijd welkom als een goed te verdedigen argument. Er valt bij de ander namelijk altijd wel gebrek aan inlevingsvermogen te vinden op een bepaald vlak. Of egoïsme echt wel zo'n slechte eigenschap is, is echter de vraag. Naar mijn idee is iedereen een egoïst en alles wat men doet egoïstisch van aard. Nu zul je me waarschijnlijk aanzien voor een pessimist, iemand die het vertrouwen in de mensheid is verloren. Niets is minder waar; ik geloof in de kracht van egoïsme, ik geloof dat egoïsme ons kan leiden naar ons persoonlijke geluk. Om dit te bereiken is er echter een vage scheidingslijn tussen twee soorten egoïsten; de egoïsten en de anders-egoïsten. Die eerste soort is wat men normaalgesproken verstaat onder het begrip egoïst; iemand die voor zijn eigen belang het geluk van anderen aan de kant zet of zelfs dwarsboomt. De anders-egoïst heeft een iets andere instelling, deze haalt zijn persoonlijke geluk uit de blijdschap van anderen, soms zelfs door zichzelf hierbij weg te cijferen. Voor beide soorten valt wat mij betreft wel wat te zeggen, het gaat er gewoon om welk egoïsme jou op welk moment het meest gelukkig maakt, als iedereen van beiden een respectabele dosis bezit, dan houdt het elkaar redelijk in balans.

Vaak krijg ik ontkennende reacties als ik mensen in mijn omgeving over deze theorie vertel, laatst viel een (volgens mij) anders-egoïst meteen in de verdediging: hij keek namelijk elke week zonder te protesteren met zijn vriendin naar haar favoriete televisieprogramma, terwijl hij daar zelf een ontiegelijke hekel aan had en daardoor bovendien Voetbal International moest missen. En dat allemaal uit liefde voor zijn vriendin. Dat klinkt behoorlijk onbaatzuchtig, niet? Toch wees ik hem erop dat de blijdschap van zijn vriendin hem waarschijnlijk meer waard was dan het kijken naar Voetbal International, dit kon hij echter niet bevatten. Op zich is dat natuurlijk een logische reactie; zijn egoïsme leidt in dit geval tot het gelukkiger worden van wel twee individuen en gezien egoïsme zo'n negatieve bijklank heeft is het voor hem nauwelijks voor te stellen om deze te koppelen aan een dergelijke positieve gebeurtenis. Om het begrip hiervan te vergroten pleit ik voor een meer positief gebruik van het woord "egoïst"(of desnoods anders-egoïst). In het belang van de filosofie, de maatschappij, het gemeenschappelijk geluk en voor de medemens, maar nog het allermeest: voor jezelf.

Digitalisering

Af en toe denk ik dat ik teveel digitaliseer. Wat ik daarmee bedoel is dat ik "digitale handelingen" toepas of tracht toe te passen in de normale wereld. Goed, dat klonk nog redelijk normaal, maar als ik straks een voorbeeld geef zal het waarschijnlijk een stuk absurder klinken. Maargoed als je de onderstaande blogs al hebt gelezen zal het je misschien niet zo erg shockeren. Dus hierbij het meest recente voorbeeld: ik, als hardwerkende thuisstudent, had (zoals gewoonlijk) mijn neus in de boeken, tot zover niets ongewoons zou je denken. Toch wel: onbewust had ik de muis van mijn pc in de hand genomen. En toen mijn ogen bij het lezen langzamerhand de onderkant van de pagina bereikten, reageerde mijn hand als een reflex bij een pdf of word-bestand: mijn rechterwijsvinger bewoog zich naar de scroller en gaf er een flinke draai aan. Pas toen mijn zicht op de pagina er niet op verbeterde werd ik me bewust van mijn digitale misvatting. Pijnlijk, maar gelukkig blijven mijn digitale bloopers onopgemerkt. Zo ook ook de volgende. Dit was het geval bij snelcodes, zo noem ik ze tenminste; toetscombinaties die het online leven versnellen. Je kent ze vast wel: ctrl c+ctrl v, ctrl f,ctrl+alt+delete(of alles in de Apple variant). Je kan mijn probleem vast al raden: soms als ik een stuk heb gelezen en ik zoek bepaalde informatie op de pagina terug, fluistert mijn onderbewustzijn zachtjes in mijn oor "control f!". Of als ik een stomme fout maak voel ik een rilling over mijn rug glijden in de vorm van "control z". Gênant. Daarom raad ik iedereen aan om nooit snelcodes van computers uit je hoofd te leren. Ze lijken heel handig, maar gebruik je muis gewoon als je dergelijke situaties wilt voorkomen.
Een andere situatie; geluiden die je doen denken aan digitale waarschuwingen. Zo is er een nummer van de Jeugd van Tegenwoordig waar het ouderwetse msn-geluidje in voorkomt. Zelfs toen ik het luisterde toen ik midden in de polder aan het hardlopen was, zorgde het voor een enorme drang om te kijken wie het gesprek tegen mij begonnen was. En dat terwijl ik msn haast nooit meer gebruik, zo erg ingeburgerd is dat geluid dus. Die gasten wisten dat waarschijnlijk al toen ze het nummer maakten en vonden het wel leuk om weerloze, digitale slachtoffers zoals ik te treiteren. Dat is het dus niet, het is al gênant genoeg. Momenteel kan ik er niet meer bedenken, maar er komt vast spoedig weer een moment dat mijn digitale drang zich uit, zonder elektronische bevrediging te krijgen.