Gratis lezen.

Zelfobsessie

2012-01-22T16:01:00.005+01:00

Ik berichtte al eerder over egoïsme, maar de zelfobsessie waar ik het nu over ga hebben gaat is op een heel ander niveau. Het valt me op dat veel leeftijdsgenoten weinig nadenken over zaken waar ik onder andere over bericht op dit blog, zoals politiek, maatschappij, psychologie filosofie of zelfs doelloze kritiek. En eerlijk gezegd besteed ik er misschien ook wel teveel tijd aan, dat eindeloze gemaal in mijn hoofd. Toen kwam de vraag in mij op waar leeftijdsgenoten op die (vele) momenten dan aan denken. Natuurlijk kan ik niet in hun hoofd kijken, maar afgeleid aan alle twitterberichten, facebookstatus-updates en tijd gespendeerd met de neus in de smartphone denk ik toch wel dat die tijd gebruikt wordt voor het profileren van het "zelf". Aan het opscheppen, het mededelen en informeren van (al dan niet fantastische) gebeurtenissen aan de rest van de "vrienden" online. Zo zijn enkele laatste updates: iemand heeft 5 km hardgelopen, iemand heeft een geweldige nacht uit gehad en iemand heeft een wedstrijd gewonnen en kan nu gaan snowboarden. Oftewel typische "het is hier fantastisch" berichten.
Laatst zag ik de documentaire "de BV: ik", waar de drang om uit te blinken, bijzonder te zijn en "het maken" van de jonge generatie centraal staan. En dat sociaal profileren begint al op jonge leeftijd, zoals om mij heen te zien is. Alles draait om succes, blijdschap en geld en het uitdragen daarvan naar de buitenwereld. Om daarop weer erkenning te krijgen of om het à la Facebook te zeggen: "leuk gevonden" te worden. Uitblinken is volgens de Van Dale: uitstekend zijn, anderen overtreffen. Dat laatste is naar mijn idee verontrustend, want wat gebeurt er als we altijd maar elkaar willen overtreffen? Eigenlijk is het nu al begonnen; iedereen post steeds meer geweldige updates of tweets(of nog erger: allebei!) en "liket" alleen nog maar om "geliked" te worden. Het resultaat: de berichten verliezen hun originaliteit, maar bovenal hun authenticiteit. Ik twijfel steeds vaker of alles wel echt zo geweldig was, vaak is dat ook niet zo, maar het maakt je wel ongemakkelijk als je leest hoe mensen excelleren terwijl ik fulltime werk, thuisstudeer, met tegenzin sport of blogs schrijf over hoe anderen excelleren. Daarom besloot ik laatst iets wat me zoveel rust gaf, dat mijn hartslag waarschijnlijk 10 kloppingen minder per minuut maakt. Ik heb namelijk besloten dat ik nooit hoef uit te blinken, nooit veel geld hoef te verdienen en nooit een oneindig sociaal leven hoef te hebben. Wat een opluchting was dat, ik heb mezelf eindelijk de ruimte te geven om te mislukken, wat mijn kansen om wel te "lukken" alleen maar vergroot. De kans dat echt alles verkeerd gaat is niet zo groot, dus het kan alleen maar meevallen. Ik ben nu ookal gelukkig met een minimum inkomen, geen opleiding, geen eigen huis en geen eigen auto. Grote kans dus dat het beter wordt. De BV ik mag dan al gestart zijn toen ik geboren werd, de winst is absoluut niet objectief te meten.

Het leger voor één, bezuinigingen voor allen.

2012-01-05T23:25:00.003+01:00

Andorra
Costa Rica
Dominica
Grenada
Haïti
IJsland
Kiribati
Liechtenstein
Maldiven
Marshalleilanden
Mauritius
Micronesia
Monaco
Nauru
Palau
Panama
San Marino
Salomonseilanden
Saint Kitts en Nevis
Saint Lucia
Samoa
Vanuatu
Vaticaanstad
Nee, dit is geen lijst van alle landen die ik nog wil bezoeken, al zou dat best gekund hebben. Het zijn tenslotte stuk voor stuk prachtige landen. Wat deze landen wel allemaal in overeenstemming hebben is het feit dat ze geen leger hebben. Of geen "defensie", zoals wij dat in ons land goedmoedig noemen. Want wij moeten ons dagelijks verdedigen tegen grootschalige aanvallen van.. Ja van wat eigenlijk? Kuilengravende Duitsers, hondenpoep of Zuid-Europese schulden? Dat klinkt naar mijn idee niet als iets waarvoor een leger vereist is. De naam "defensie" dus sowieso belachelijk. Vooruit, er is ook nog de mogelijkheid dat we onze "defensie" gebruiken voor de aanval, al klinkt dat al behoorlijk onlogisch. Dat doen we dan ook: in Afghanistan wordt er gespeeld met Playmobil om politieagenten op te leiden en we kopen dure vliegtuigjes die we amper gebruiken, zoveel aanval is er dus ook niet. Wat doen die militairen het hele jaar dan, vraag ik me vervolgens af. Trainingen, opleidingen en trainingsmissies, oftewel de soldaten worden "gedrild", een bootcamp met professionele begeleiding waar je in de sportschool 30 euro per uur voor betaalt, daar worden die vriendelijke soldaatjes ruimschoots voor betaald, door wie? Ik durf het bijna niet te zeggen en dus doe ik het ook maar niet, dit verhaal is tenslotte al pijnlijk genoeg. Laat dit een subtiele hint zijn voor de maatschappij van nu, waarin speciaal onderwijs en studeren voor minderbedeelden helaas geen prioriteit meer hebben, maar ons "leger" jammer genoeg wel. Wordt het niet tijd dat we onszelf gaan beschermen tegen belachelijke bezuinigingen?

Boeken en de beeldbuizen

2011-12-22T23:10:00.003+01:00

Stil, onopvallend en oninteressant, zo lijken ze op het eerste gezicht. Stille mensen. Zo dacht ik ooit ook over ze, maar als ik iets geleerd heb dan is het wel dat ze juist meer zeggen dan al het inhoudsloze gepraat van de meeste mensen. Ik zou ze willen vergelijken met boeken, hele mooie boeken. Als je ze wilt leren kennen zul je zelf ze kaft open moeten slaan en elke letter, elk woord in je op moeten nemen. Als je meer wilt weten zul je elke keer zelf de bladzijde moeten omslaan, soms moet je zelfs terugbladeren om weer even te weten hoe de situatie was. Soms schijn je 's nachts met een zaklamp, omdat je wil weten hoe het afloopt, andere passages lijken weer eeuwig te duren. Je moet moeite doen tot aan de laatste bladzijde. Maar dan heb je een verhaal, het blijft in je hoofd spelen, het doet wat met je. Dat zijn stille mensen, gesloten boeken, want elk moment dat zij zwijgen, spreken ze vanbinnen. En voor mij is er weinig meer interessant dan horen wat niet voor iedereen weggelegd is.
Neem dan de spraakzame mensen, doorratelend als RTL-boulevard of reality-tv. Natuurlijk, ze zijn gemakkelijk aan te zetten met slechts een druk op de knop van je afstandsbediening. Daarna wordt het zelfs nog simpeler; ze blijven praten zonder dat je er ook maar enige moeite of aandacht aan hoeft te schenken. Maar dan, als je ze uitzet besef je hoe weinig je verder bent gekomen na een uur hersenloos staren. Hoogstens zou je het vermaakt kunnen noemen. Noem het dan ook maar zo.
Maar wat is vermaak tegenover verrijking? Ik heb nooit veel van natuurkunde begrepen, maar er was wel een soort van regel waarin stond dat dezelfde energie die je ergens in stopt, er ook weer uitkomt; energie gaat niet verloren, maar verandert wel van vorm. Voor elke bladzijde die je omslaat, voor elk stil persoon die je laat spreken, zal je geduld worden beloond in energie; liefde, verrijking, dankbaarheid en hopelijk geluk.

Dit in gedachte houdend, wens ik iedereen een fijne kerst en een gelukkig 2012, waarin voor mij spreken en zwijgen beiden zilver zijn, maar gezwegen woorden die toch nog gesproken worden, absoluut goud zijn.

Abortus en bestaansrecht

2011-12-07T00:47:00.001+01:00

Zink ik werkelijk naar het niveau van clichés bij gebrek aan nieuwe onderwerpen? Misschien een beetje. Toch wil ik graag weer proberen de andere kant van de clichés rondom het cliché te belichten, zoals het bestaansrecht. Dat heb je immers als je leeft, maar wanneer leef je? Als taalliefhebber gaat mijn voorkeur gelijk uit naar het woord "leeftijd" om dat te bepalen, in dat geval dus vanaf de dag dat je geboren bent. Toch moet ik toegeven dat ik wel degelijk geschoold ben en dat er dus ook leven bestaat voor de geboorte. Daar ga ik nu iets behoorlijk controversieels over zeggen, iedereen met een zwak hart is hierbij gewaarschuwd. Toen ik een blinde darmontsteking had was er namelijk ook "leven" in mijn buik ontdekt; een hardnekkige bacterie die zo snel mogelijk met allerlei chemische middeltjes de dood in werd geholpen. Niemand kwam op voor die bacterie, terwijl hij slechts deed wat wij allemaal doen: in leven proberen te blijven. Nee, een bacterie is geen mens, maar veel minder dan een ongeboren baby is hij ook niet waard. Leven en daarmee het verkrijgen van bestaansrecht worden naar mijn idee gevormd bij het contact met andere mensen in levende lijve, het creëren van herinneringen is daarbij cruciaal. Het schoppen in een buik is geen herinnering, bij mijn blinde darmbacterie heb ik nog veel flinkere pijnen gevoeld, maar toch ik heb nog diepere banden met mijn stinksloffen van 10 jaar terug. Herinneringen van een levend(geboren) wezen maken het mogelijk om gemist te worden in het leven van anderen. Het is net als met blind geboren mensen; wat je nooit gehad hebt kun je ook niet missen. Ookal word je overal verteld wat je allemaal voor zicht zou missen, het is gewoonweg niet mogelijk om te weten watvoor geweldige toevoeging je niet ziet. Zwangere vrouwen wordt zoveel aangepraat, wat betreft een prenatale band, dat ze het wel bijna moeten geloven. De prenatale band is wat mij betreft de bijbel van de zwangerschap; als je de boodschap maar vaak genoeg hoort en er genoeg in gelooft dan maakt het de zwangerschap een onvergetelijk mooie periode, terwijl het eigenlijk een fysieke hel is. Het geloof in het leven van je kind en het aangeprate geluk zorgen voor de ingebeelde band, die tot zoveel commotie leidt bij het verbreken ervan. Als de prenatale band een religie is dan is abortus de heiligschennis, de onvergeeflijke heidense daad. Helaas. Maar Gelukkig zijn het brein en het vuur uitgevonden; het brein om het geloof in de religie te kunnen beëindigen door logisch na te denken en het vuur om al dat hierdoor zijn kracht verliest te kunnen verbranden.

Egoïsten en anders-egoïsten

2011-11-22T01:22:00.002+01:00

Als je in een reguliere discussie echt niet meer weet wat je een ander moet verwijten, is egoïsme altijd welkom als een goed te verdedigen argument. Er valt bij de ander namelijk altijd wel gebrek aan inlevingsvermogen te vinden op een bepaald vlak. Of egoïsme echt wel zo'n slechte eigenschap is, is echter de vraag. Naar mijn idee is iedereen een egoïst en alles wat men doet egoïstisch van aard. Nu zul je me waarschijnlijk aanzien voor een pessimist, iemand die het vertrouwen in de mensheid is verloren. Niets is minder waar; ik geloof in de kracht van egoïsme, ik geloof dat egoïsme ons kan leiden naar ons persoonlijke geluk. Om dit te bereiken is er echter een vage scheidingslijn tussen twee soorten egoïsten; de egoïsten en de anders-egoïsten. Die eerste soort is wat men normaalgesproken verstaat onder het begrip egoïst; iemand die voor zijn eigen belang het geluk van anderen aan de kant zet of zelfs dwarsboomt. De anders-egoïst heeft een iets andere instelling, deze haalt zijn persoonlijke geluk uit de blijdschap van anderen, soms zelfs door zichzelf hierbij weg te cijferen. Voor beide soorten valt wat mij betreft wel wat te zeggen, het gaat er gewoon om welk egoïsme jou op welk moment het meest gelukkig maakt, als iedereen van beiden een respectabele dosis bezit, dan houdt het elkaar redelijk in balans.

Vaak krijg ik ontkennende reacties als ik mensen in mijn omgeving over deze theorie vertel, laatst viel een (volgens mij) anders-egoïst meteen in de verdediging: hij keek namelijk elke week zonder te protesteren met zijn vriendin naar haar favoriete televisieprogramma, terwijl hij daar zelf een ontiegelijke hekel aan had en daardoor bovendien Voetbal International moest missen. En dat allemaal uit liefde voor zijn vriendin. Dat klinkt behoorlijk onbaatzuchtig, niet? Toch wees ik hem erop dat de blijdschap van zijn vriendin hem waarschijnlijk meer waard was dan het kijken naar Voetbal International, dit kon hij echter niet bevatten. Op zich is dat natuurlijk een logische reactie; zijn egoïsme leidt in dit geval tot het gelukkiger worden van wel twee individuen en gezien egoïsme zo'n negatieve bijklank heeft is het voor hem nauwelijks voor te stellen om deze te koppelen aan een dergelijke positieve gebeurtenis. Om het begrip hiervan te vergroten pleit ik voor een meer positief gebruik van het woord "egoïst"(of desnoods anders-egoïst). In het belang van de filosofie, de maatschappij, het gemeenschappelijk geluk en voor de medemens, maar nog het allermeest: voor jezelf.

Digitalisering

2011-11-09T20:38:00.003+01:00

Af en toe denk ik dat ik teveel digitaliseer. Wat ik daarmee bedoel is dat ik "digitale handelingen" toepas of tracht toe te passen in de normale wereld. Goed, dat klonk nog redelijk normaal, maar als ik straks een voorbeeld geef zal het waarschijnlijk een stuk absurder klinken. Maargoed als je de onderstaande blogs al hebt gelezen zal het je misschien niet zo erg shockeren. Dus hierbij het meest recente voorbeeld: ik, als hardwerkende thuisstudent, had (zoals gewoonlijk) mijn neus in de boeken, tot zover niets ongewoons zou je denken. Toch wel: onbewust had ik de muis van mijn pc in de hand genomen. En toen mijn ogen bij het lezen langzamerhand de onderkant van de pagina bereikten, reageerde mijn hand als een reflex bij een pdf of word-bestand: mijn rechterwijsvinger bewoog zich naar de scroller en gaf er een flinke draai aan. Pas toen mijn zicht op de pagina er niet op verbeterde werd ik me bewust van mijn digitale misvatting. Pijnlijk, maar gelukkig blijven mijn digitale bloopers onopgemerkt. Zo ook ook de volgende. Dit was het geval bij snelcodes, zo noem ik ze tenminste; toetscombinaties die het online leven versnellen. Je kent ze vast wel: ctrl c+ctrl v, ctrl f,ctrl+alt+delete(of alles in de Apple variant). Je kan mijn probleem vast al raden: soms als ik een stuk heb gelezen en ik zoek bepaalde informatie op de pagina terug, fluistert mijn onderbewustzijn zachtjes in mijn oor "control f!". Of als ik een stomme fout maak voel ik een rilling over mijn rug glijden in de vorm van "control z". Gênant. Daarom raad ik iedereen aan om nooit snelcodes van computers uit je hoofd te leren. Ze lijken heel handig, maar gebruik je muis gewoon als je dergelijke situaties wilt voorkomen.
Een andere situatie; geluiden die je doen denken aan digitale waarschuwingen. Zo is er een nummer van de Jeugd van Tegenwoordig waar het ouderwetse msn-geluidje in voorkomt. Zelfs toen ik het luisterde toen ik midden in de polder aan het hardlopen was, zorgde het voor een enorme drang om te kijken wie het gesprek tegen mij begonnen was. En dat terwijl ik msn haast nooit meer gebruik, zo erg ingeburgerd is dat geluid dus. Die gasten wisten dat waarschijnlijk al toen ze het nummer maakten en vonden het wel leuk om weerloze, digitale slachtoffers zoals ik te treiteren. Dat is het dus niet, het is al gênant genoeg. Momenteel kan ik er niet meer bedenken, maar er komt vast spoedig weer een moment dat mijn digitale drang zich uit, zonder elektronische bevrediging te krijgen.

The heart before the head

2011-10-06T22:48:00.003+02:00

Laatst trok ik 's ochtends een panty aan met een klein gaatje aan de voorkant, eigenlijk was het nogal voorspelbaar dat er een ladder in zou komen. Toch nam ik de tijd niet om een andere aan te trekken en haastte me naar mijn trein. Toen ik mijn fiets 5 minuten later in de stalling zette zag ik echter al langzaamaan steeds meer van mijn benen en minder van mijn panty. En ik was verbaasd en boos en gefrustreerd. Hoe kon dat nou? Later op de dag begreep ik niet waarom ik niet even de tijd had genomen om een andere panty aan te doen. Maargoed. Achteraf lijken dingen altijd zo logisch. Zo ook met mijn studie. Vandaag, eigenlijk gisteravond laat al, heb ik de knoop doorgehakt: ik stop ermee. Ik heb veel te veel gefocust op dingen die er niet toe deden; carrière, succes en "hoog opgeleid" zijn. Ik heb mijn hoofd boven mijn hart verkozen. Terwijl mijn hart fluisterend vroeg om creativiteit, schrijven en geluk, schreeuwde mijn hoofd om gezichtsbehoud en een bepaald toekomstbeeld dat achteraf geheel niet bij mij paste. Het klinkt zo logisch nu, net zo logisch als tegendeel eerst leek. Zoveel clichés heb ik genegeerd: volg je hart, kies voor wat je leuk vindt en nog vele anderen. Maar ik ben, met een kleine omweg, toch gekomen waar ik wilde zijn. Dat is het belangrijkste; je kan een verkeerde afslag nemen en dan duurt het misschien wat langer, maar zolang je maar niet van de kaart afrijdt komt alles goed. En zo voelt het nu ook; ondanks alle chaos van het regelen van de studiefinanciering, ov-chipkaart, studiegeld en voorbereiding, voel ik een soort druk wegvallen. Een opluchting; alsof mijn hart 5 weken onderwater heeft gelegen en nu naar boven komt en voor het eerst weer naar adem snakt. Mijn hart is weer levend: het is 1-0 voor mijn hoofd, maar mijn hart is klaar voor een comeback!

Toch nog een kleine note voor Steve Jobs, misschien ook een kleine inspiratie voor mijn beslissing, iemand die zijn passie geleefd heeft en de wereld heeft veranderd. Typend vanaf mijn Mac, gaat mijn hart uit naar zijn familie en vrienden.. The brains may have left, the heart goes on!

Quarterlife crisis

2011-10-04T21:54:00.004+02:00

Hardlopen op een geblesseerde knie of een week zonder training naar de wedstrijd zondag? Naar college gaan of uitslapen en in bed op de laptop meekijken? Meer werken of meer studeren? Te laat komen met make-up of op tijd zijn zonder? Past deze studie bij me of wil ik dat alleen maar? Doe ik wat ik wil of die ik wat ik zou willen dat ik wil? Die laatste klinkt wel erg benard, maar dat is wel wat me de laatste tijd bezig houdt. Twijfel. Over alles eigenlijk. Zoveel dat ik er af en toe hoofdpijn van krijg(of dat komt door mijn nog steeds aanhoudende slaaptekort, dat is ook een optie). Bottom line is dat ik gewoon verward ben, een soort midlife of beter gezegd quarterlifecrisis. Dat is de beste benaming denk ik. Zoals je bij een midlifecrisis na je opleidingen en banen het gevoel hebt dat je nog niet alles bereikt hebt en dat je niet genoeg uit het leven haalt, zo heb ik het gevoel dat ik nu al de juiste beslissingen moet maken om het meeste en het meest passende uit mezelf te halen. Mijn passies. Ik heb namelijk het idee dat ik die links laat liggen. Terwijl ik mij uitsloof voor een van de meest oncreatieve studies ooit, ontwikkel het langzaam het idee dat ik mezelf en mijn idealen verraad. Alles waar ik altijd van heb genoten; schrijven, 5 akkoorden gitaar spelen, zingen(eigen liedjes), gedichten maken, schilderen(waarbij ik prefereer de verf op mijn eigen lichaam en/of kleren te mengen) en intens voelen lijken nog steeds op de tweede plek te staan. Misschien had ik ook wel te hoge verwachtingen na de middelbare school. In mijn belevingswereld zou ik uitvliegen, meevoerend op de stroom van mijn verlangens, naar een opleiding die ik verruimend zou vinden, die meer uit mezelf zou halen. Zoals debatteren, filosofie en kunst dat ooit met mij deden. Een dieptepunt is misschien een groot woord, maar voor een idealist in hart en nieren is het toch wel een kleine teleurstelling.
Waarom doe ik het dan nog steeds? Dat vraag ik mezelf ook regelmatig af. Het hangt samen met het verwachtingspatroon. Ouders, familie en vrienden verwachten dat geniaal ben of iets dergelijks. Dat ik afstudeer en succesvol jurist word. Ik weet alleen niet hoe ik die verwachting kapot moet maken, het voelt alsof ik delfts-blauw aardewerk kapot moet gooien en vervolgens op de scherven moet springen om zeker te zijn dat ik het echt goed vermorzeld heb. Maar zoals ik eerder zei; ik heb respect voor kunst, voor dingen waar een lange periode van hard werk, liefde en vertrouwen in is gestoken. Leren is misschien een sterke kant van mij, misschien zelfs sterker dan mijn creatieve kant. Maar creatief zijn voelt zo goed. Ik houd ervan als mensen mijn creativiteit bewonderen, als mensen zich verbazen over mijn woordkeuze in gedichten en liedjes, als mensen mijn kunstwerken begrijpen. Toen ik nog op de basisschool zat en er ooit een spel werd gedaan waarin mensen kaarten uit een stapeltje moesten trekken en vervolgens moesten vertellen op wie de inhoud het meest toepasselijk was, wees een jongen mij de tekst "Ik heb ideeën" toe. Misschien wel het mooiste compliment dat ik ooit heb gehad. Want dat is hoe ik hoop dat mensen mij zien, openminded, creatief en altijd op zoek naar het beste en het mooiste. Soms moet je tot het diepste van jezelf komen om te laten zien wat je hebt. En ik ben bereid daarheen te gaan. Hoe ik daar ga komen is alleen de vraag. De kernvraag, van mijn quarterlifecrisis.

Hollandse hysterie om hygiëne

2011-08-28T00:14:00.004+02:00

"Bah". Zomaar een uitspraak, zoveel afschuw. Zelfs het uitspreken ervan, zorgt voor de walging die tot uiting komt als men de bovenlip optrekt richting de neus. En geloof me, dat doen we vaak. Een huis dat niet vaak genoeg schoongemaakt wordt, een gezond laagje vuil op de huid en zelfs huisdieren behoren al gauw tot de categorie smerig. Waarom eigenlijk? Als ik er realistisch naar kijk is vuil slechts een illusie, vooral het schoonmaken van vuil eigenlijk. Nederland is geobsedeerd door hygiëne, of eerder gezegd door de illusie om hygiënisch te zijn. Bacteriën, stof en vettig haar zijn zogenaamd de vijand. Zogenaamd ja, want het bestrijden ervan levert in de meeste gevallen minder of juist meer "vuil" op. Neem douchen bijvoorbeeld, uit een onderzoek van de universiteit van Colorado blijkt dat in de douchekop zich enorm veel bacteriën vestigen(Bron). Op zich is dat natuurlijk heel logisch; al in de eerste klas van de middelbare school leerde ik dat bacteriën de voorkeur geven aan warme, vochtige plekken, waar is het nou warmer en vochtiger dan in jouw douchekop(goed daar hoef ik geen antwoord op)? Van een dagelijkse douchebeurt word je over het algemeen dus niet veel schoner. Ook je haar wordt alleen maar sneller vet van regelmatige wasbeurten. Waarom doen we het in hemelsnaam dan zo vaak? Ik zal ook niet ontkennen dat een paar keer per week douchen niet overbodig is(zeker als je zoals ik 3 keer per week sport), maar dagelijks of zelfs meerdere keren per dag klinkt toch echt als een obsessie in mijn oren. Stel dat Nederlanders echt massaal allemaal smetvrees hebben gekregen, stel dat dat zo is, dan is het verwijt van "vies zijn" naar anderen nog steeds ronduit belachelijk. Dat jij als "schoon" persoon nou vastzit in de welbekende box, hoeft nog niet te betekenen dat je een niet-geobsedeerd, realistisch denkend persoon viezigheid kan verwijten. Frustrerend is de groepsdruk waardoor de bacteriële onderdrukking aanhoudt, ondanks de vele onderzoeken waaruit blijkt dat dit complete onzin is. Dus Nederland, word wakker! En dan niet met een douche.. maar met een goed ontbijt, dat spaart ook nog hoop tijd uit. Tijd om die smerige douchekop te ontsmetten! Tijd om schoon te zijn, zonder de hygiënische illusie.

De Chilldag, oplossing en verlossing.

2011-05-13T18:42:00.002+02:00

Op dagen als deze, wanneer de examens naderen, begint mijn Studie Ontwijkend Gedrag(SOG) zich steeds verder te ontwikkelen. Mijn gedachten dwalen af naar plaatsen waar geen letters en boeken bestaan, slechts rivieren die liters onnozelheid meevoeren. Zo dacht ik laatst de oplossing gevonden te hebben voor vele maatschappelijke problemen. De 8e dag in de week, wel een extra weekenddag uiteraard. Voor de benaming van deze uitzonderlijk nuttige dag gaat mijn voorkeur uit naar "Chilldag", maar daar valt later nog over te discussiëren. Wat levert deze dag ons op? Dat zal ik welnu verklaren. Allereerst hoeft de AOW-leeftijd niet meer omhoog, het duurt immers langer voordat we 65 zijn, misschien kan deze zelfs nog wel iets verlaagd worden. De Nederlandse samenleving slaakt een zucht van verlicht: we hebben het immers al zo zwaar. Altijd maar strijden tegen het ouder worden.. En ziedaar: de oplossing van het tweede probleem: ouder worden. De nummers zullen veel trager oplopen en met de rust die de Chilldag u verschaft krijgen ook rimpels een kleinere kans om zich te ontwikkelen.
Mijn derde punt is er een die langverwachte rechtvaardiging brengt voor een tak in de bedrijfswereld die altijd net iets meer heeft moeten lijden onder de werkweekindeling zoals wij die nu kennen. Ik heb het hier over de horeca. Men gaat namelijk niet uit op doordeweekse dagen en al helemaal niet op zondag, want dat zou de maandag al helemaal ondragelijk maken. Met de invoering van de 8e dag wordt men gestimuleerd om zondag ook gezellig te maken na 10 uur 's avonds. En dan nog is de verdeling 3 vrije avonden tegen 5 avonden voor de werkweek, dat lijkt me dus wel het minste wat we af kunnen staan.
Ik zal zelf trouwens ook niet ontkennen dat ik gewoon een dag extra weekend wil, wie wil dat nou niet? Gezien mijn slaaptekort kan ik een paar uur meer uitslapen goed gebruiken om de rest van de week mee te compenseren. In naam van de horeca, de AOW-leeftijd, het verouderingsproces en mijn eigen insomnia, vraag ik u, ik bedoel, smeek ik u, beste wereld, gun ons deze verlossing: de Chilldag.

Volwassenheid: slechts een vlaag of een nieuw begin?

2011-05-09T22:51:00.004+02:00

Gekreukte kleren hopen zich steeds verder op in mijn kamer, avonden gaan voor mij net iets langer door dan normaal en ook mijn andere gebruiken zijn af en toe wel iets te buitensporig. Dit is eerlijk gezegd niet iets nieuws, de reactie van mijn moeder integendeel wel. Of eigenlijk meer het gebrek aan reactie. Normaal gesproken zeurde ze net zo lang tot ik alles opgeruimd had en belde ze net zolang tot ik weer thuis was en in bed lag. Wat ze nu doet? Niets.
Je zou denken dat ik nu compleet zou ontsporen(misschien dacht ik dacht zelf ook wel), maar niets is minder waar: ik begin mijn eigen moeder te worden. Als alles niet meer helemaal binnen het kader blijft betreedt een voor mij geheel nieuw gevoel mijn lichaam: verantwoordelijkheid. Als ik het echt te bont maak hoor ik zelfs bijna een stem in mijn hoofd zeggen: "En nu ben ik echt helemaal klaar met jou!". Bijna. Ik ben niet schizofreen.
Maar is het dan echt zo dat.. Nee dat kan toch niet? Word IK volwassen? Ik, die schaamteloze idioot? Ik zou het niet geloven als ik het zelf niet had gezegd. Toch begint ook het onvermijdelijke pad der volwassenheid steeds dichter langs het mijne te lopen en ik heb het idee dat deze elkaar vroeg of laat gaan doorkruisen. Eigenlijk weet ik niet of ik er blij of droevig om moet zijn. Jong zijn heeft voor mij altijd gelijk gestaan aan zorgeloosheid en naïviteit, allebei in de meest positieve zin van het woord. Om zo'n mooie en bijzondere periode achter te laten kan ik me nauwelijks voorstellen. Is dit echt het einde of het begin?
Toch is er nog hoop op verlenging van die periode. Ik ben afgelopen maand bij de tandarts geweest: mijn verstandskiezen moeten eruit. Wie weet was dit inzicht slechts een vlaag van verantwoordelijkheid, die net zo gemakkelijk weer overwaait als de meeste schaamteloze akkefietjes dat ook deden.

Het leer-werk-reissysteem

2011-03-17T22:57:00.007+01:00

Al enkele maanden ben ik bezig met de afronding van mijn middelbare schooltijd, het einde van de ene en het begin van een andere periode van mijn leven. Nu ik dit achter me ga laten, denk ik ook vaker na over hoe productief de afgelopen 6 jaar nou werkelijk waren. Ook begon ik het afgelopen jaar(en daarvoor eigenlijk ook al) steeds meer vraagtekens te zetten bij onze manier van leven. De logistiek is soms dan ook ver te zoeken. Neem bijvoorbeeld onze volgorde van leven: de eerste twintig, dertig en soms zelfs veertig jaar van ons leven houden we ons bezig met studeren, de meest niet-fysieke activiteit mogelijk. En dat terwijl dat juist de periode in ons leven is dat we op een fysiek hoogtepunt verkeren! Natuurlijk moeten we een mentale basis opbouwen en de financiële mogelijkheden staan er ook vaak niet naar. Toch lijkt studeren me meer een bezigheid voor na het vijftigste levensjaar. En juist op dat moment komen we in het bezit van enorme erfenissen waarvan we lichamelijk intensieve wereldreizen van maken. Klinkt dit alleen curieus in mijn oren? De oplossing is natuurlijk wat lastiger: investeerders in een hersenloos, maar lichamelijk actief persoon vinden is immers uitermate penibel. Wat ik hier zelf op bedacht heb is het leer-werk-reissysteem: dit systeem zorgt ervoor dat we gebruik maken van ons fysieke hoogtepunt, zonder dat dit ten koste gaat van onze algemene ontwikkeling. Het systeem is gericht op een periodes van drie jaar, waarin het eerste jaar de kennis wordt vergaard die wordt toegepast in het tweede jaar: het werkjaar. In het tweede jaar doet de deelnemer werkervaring op en spaart tevens voor het het laatste jaar van de periode: het reisjaar. De deelnemer leert in dit jaar zoveel mogelijk culturen en geschiedenis kennen in het(per periode wisselende) werelddeel waarin hij of zij rondreist.
Het klinkt als een idealistisch en naïef idee, maar met een goede opzet en organisatie denk ik dat wij veel meer uit ons bestaan kunnen halen dan we op dit moment doen. Reizen leert ons naar mijn idee zoveel meer dan boeken en ervaring en gevoel zijn meer waard dan erin gestampte boekentaal. Het blijft maar een mening van een meisje, maar kritiek is de sleutel naar perfectionering(of op zijn minst een poging tot) van het bestaan. Er is altijd meer, zoveel meer dan nu.

Het beeld dat naar ons toe komt

2011-03-06T14:41:00.006+01:00

In "Dreaming out loud" schreef ik over mijn vele dromen. Eigenlijk lijkt het net of het recht tegenover een eerder blog over impulsiviteit staat. Maar dat was niet mijn intentie, dromen betekent niet jezelf vastleggen aan de toekomst of een eindbestemming kiezen, dat blijkt ook wel uit de grote diversiteit van die van mij. Van kroegbaas tot minister-president. Toekomst betekent ook eigenlijk "iets dat naar je toe komt", letterlijk gezien. Zo zie ik het dan ook, ik ben niet bezig om de datum voor mijn trouwdag uit te kiezen en om over mijn andere toekomstige mijlpalen nog maar niet te spreken. Ik houd graag zoveel mogelijk opties open en daarbinnen laat ik me leiden door impulsiviteit. Waarom? De belangrijkste reden is mijn angst voor teleurstelling. Als ik me ergens helemaal in vastbijt en het blijkt uiteindelijk niet door te gaan, dan breekt het me. Door me nergens op in te stellen valt er slechts een aantal opties weg, maar blijft er nog genoeg over. Als ik het zo zeg, klinkt het als een soort bindingsangst, ik durf me niet te binden aan een één toekomstbeeld, dus zal ik me nooit ergens volledig aan committeren. Dit resulteert dan ook vaak in een mislukking, omdat ik nooit bereid ben om alles te geven en daarom ook nooit genoeg passie steek in mijn dromen(en eigenlijk ook de rest van mijn leven). Ik weet dat ik af en toe best wat meer energie kan steken in zaken die ik echt graag wil, omdat ik er anders spijt van ga krijgen. Maar zoals bij alles: het moet in balans blijven. Misschien word ik wel de eerste minister-president met een kroeg, wie weet.

Over liefde en dwaasheid

2011-03-02T19:23:00.005+01:00

"Liefde maakt blind" en "Mensen doen soms de raarste dingen voor liefde" zijn veelgebruikte uitspraken. Het blijft natuurlijk ook een prachtig fenomeen, verliefdheid. Over de oorsprong van deze uitspraken heeft Jean de la Fontaine(een classicistische Franse schrijver en dichter uit de 17 eeuw), een een fabel geschreven:
"Tout est mystère dans l'Amour,
Ses flèches, son Carquois, son Flambeau, son Enfance.
Ce n'est pas l'ouvrage d'un jour
Que d'épuiser cette Science.
Je ne prétends donc point tout expliquer ici.
Mon but est seulement de dire, à ma manière,
Comment l'Aveugle que voici
(C'est un Dieu), comment, dis-je, il perdit la lumière ;
Quelle suite eut ce mal, qui peut-être est un bien ;
J'en fais juge un Amant, et ne décide rien.
La Folie et l'Amour jouaient un jour ensemble.
Celui-ci n'était pas encor privé des yeux.
Une dispute vint : l'Amour veut qu'on assemble
Là-dessus le Conseil des Dieux.
L'autre n'eut pas la patience ;
Elle lui donne un coup si furieux,
Qu'il en perd la clarté des Cieux.
Vénus en demande vengeance.
Femme et mère, il suffit pour juger de ses cris :
Les Dieux en furent étourdis,
Et Jupiter, et Némésis,
Et les Juges d'Enfer, enfin toute la bande.
Elle représenta l'énormité du cas.
Son fils, sans un bâton, ne pouvait faire un pas :
Nulle peine n'était pour ce crime assez grande.
Le dommage devait être aussi réparé.
Quand on eut bien considéré
L'intérêt du Public, celui de la Partie,
Le résultat enfin de la suprême Cour
Fut de condamner la Folie
A servir de guide à l'Amour."
Voor de niet-Franstaligen onder ons, heb ik een beknopte uitleg van het verhaal gemaakt: De Liefde en de Dwaasheid spelen met elkaar, dit leidt tot een twistpunt. De Liefde oppert om, in plaats van te vechten, goden te laten oordelen. Dwaasheid slaat de Liefde in het gezicht en maakte hem blind. Venus zag dit en wilde wraak en vroeg dit aan de goden Jupiter en Nemesis. Het vonnis van het hooggerechtshof was dat de Dwaasheid als gids zou dienen voor de Liefde.

Springt jullie hart ook niet op bij het laatste zinnetje? Ik vind het oprecht een prachtig verhaal dat ik niet onbesproken kan laten.

Insomnia, deel II: Tijd voor een revolutie

2011-03-01T17:15:00.003+01:00

Vorig jaar, rond dezelfde tijd, schreef ik al over mijn slaapprobleem, maar toen weet ik het aan mijzelf, deels klopt dat nog steeds, maar het ligt vooral aan mijn genen. Ik heb nooit goed geslapen en zal dit ook nooit kunnen. Maar ik ben niet de enige, met mij nog zo'n miljoen Nederlanders! Natuurlijk, dat is nog geen meerderheid, maar wie zegt dat wij daarom geen recht hebben om ons bioritme normaal te kunnen leven? Waarom moeten wij met ons chronische slaaptekort elke dag even vroeg aanwezig zijn als de ochtendmensen? En waarom wordt er met die concentratiebelemmering evenveel van ons verwacht? Er is hier overduidelijk sprake van overmacht en wij zouden deze intolerante 9 tot 5 regel niet meer moeten tolereren!
Komt samen nachtbrakers, want het is tijd voor een revolutie! Wij moeten ons niet meer laten onderdrukken door de ochtendmensen en hun beperkende regels. Er moeten alternatieve werk- en lestijden worden aangeboden, eventueel de optie om deze virtueel te volgen en nog belangrijker: er moet over gepraat worden. Het is niet erg als je tot 4 uur 's nachts wakker bent, je hoeft geen 8 uur per nacht te slapen! Die onrealistische richtlijn veroorzaakt alleen maar meer stress bij de slapelozen. De taboe op insomnia moet afgelopen zijn. Terugfietsen van school in het donker klinkt voor sommige niet natuurlijk, maar als ik om kwart over 8 's ochtends in het donker fiets dan voelt dat voor mij ook niet bepaald gezond. De nacht kan net zo prachtig zijn als de dag, en de avondmensen zijn net zo normaal als de ochtendmensen, het wachten is nu alleen nog op de erkenning van de maatschappij.

Onverwachte populariteit!

2011-02-26T22:12:00.008+01:00

Een tijdje geleden kreeg ik van iemand het advies vooral door te gaan met het schrijven van mijn blogs, want "er komen vanzelf meer bezoekers". Vol goede moed heb ik doorgeschreven, maar mijn bezoekersaantal steeg nooit. Al snel had ik mezelf erbij neergelegd en ik schreef voornamelijk een soort online gedachtenboek voor mezelf. Ik merkte dat mijn schrijfkunst beter werd en dat gaf al genoeg voldoening, daar had ik geen lezers voor nodig! Eigenlijk kijk ik pas sinds kort weer bij de statistieken en wat blijkt; mijn adviseur had gelijk! Het aantal pageviews is enorm (relatief gezien) toegenomen sins vorig jaar! Als bewijs deze grafiek:

.
.
.
.
.
Ik moet wel toegeven dat die piek van februari niet helemaal te danken is aan het succes van mijn blogs; gisteren hebben enkele Belgen mijn stukje over Uggs gebombardeerd tot "vriendenchat", waarin zij niet alleen zichzelf maar ook elkaar belachelijk maakten. De reacties (waarvan enkele onder mijn naam) zijn dan ook allemaal verwijderd.
De rest van de lezers wil ik graag bedanken voor de interesse en schroom vooral niet om te reageren, als het ook echt ergens over gaat!

Irreële angsten

2011-02-20T21:33:00.004+01:00

Altijd als ik beneden de lichten uit heb gedaan en vervolgens de trap op loop, speelt mijn favoriete irreële angst weer op: ik heb dan het gevoel dat er een Siberische ( Ja, echt) tijger achter me aan zit en naar mijn hielen hapt. Het gevolg is dat ik als een gek naar boven ren om het dichtstbijzijnde lichtknopje te bereiken. Natuurlijk weet ik wel dat het nergens op slaat, zeker die Siberische variant (wikipedia: De Siberische tijger (Panthera tigris altaica) is een zeer zeldzame ondersoort van de tijger. Hij komt nauwelijks nog voor in het wild, waar nog maximaal 400 exemplaren leven.), maar ik kan er maar niet vanaf komen. Waar komt die angst dan vandaan? Als ik wat rondzoek op Google ligt overactiviteit van de hersenen het meest voor de hand. Dat is ook wel begrijpelijk bij mij; ik denk constant na over vanalles en nog wat. En ik vind het geweldig. Er zit zoveel kennis in jezelf, zonder dat je het weet, weet je eigenlijk heel veel. Het enige wat je ervoor hoeft te doen is even de tijd voor jezelf nemen, en die tijd is bij mij volop aanwezig. Het brengt af en toe wat rariteiten met zich mee, zoals deze irreële angst, maar het brengt ook zoveel meer positieve dingen met zich mee! Daarom wil ik iedere lezer(Jullie 2 dus) op het hart drukken: speel met gedachtes, ideeën en gevoelens en zet vraagtekens bij zaken die je als normaal beschouwt, er is zoveel meer als je buiten "the box" zit, echt waar.

Dreaming out loud

2011-02-09T23:03:00.006+01:00

Alweer enkele jaren geleden zong een toch wel redelijk overgewaardeerde zanger de woorden "dromen zijn bedrog", na zijn faillissement van het afgelopen jaar lijkt dat nog wel behoorlijk te kloppen ook. Toch geloof ik er niet helemaal in, in het bedrog. Ik geloof echt dat als je ergens hard voor werkt je het, mits je droom een acceptabel percentage realisme bevat, ook werkelijk waar kan maken. Ik weet dat de kans daarop niet al te groot is, daarom heb ik zelf zoveel mogelijk dromen, om mijn winstkansen te spreiden. Zo wil ik bijvoorbeeld graag een eigen bedrijf beginnen, het liefst een club met live optredens van opkomende bands. Zo'n club waarin jongeren als ik hun zuurverdiende minimumloon spenderen, gewoon omdat dat bij hun cultuur hoort. Buiten dat hoop ook ooit nog een boek te schrijven, een roman, een bestseller, zo'n boek waarvan men zegt: "dat moét je gelezen hebben", zo'n boek waarvan men zich afvraagt waarom het nog niet verfilmd is, zo'n boek dus. Zo'n boek dat scholieren als ik moeten lezen, niet omdat ze het willen, maar gewoon omdat het moet om hun opleiding te behalen. En misschien laat ik het dan nog wel verfilmen ook, als de plannen voldoen aan mijn eisen. Daarnaast wil ook graag nog een dichtbundel publiceren, ik heb een enorme passie voor dichten en ik weet gewoon dat mijn gedichten niet de beroerdste zijn. Misschien kom ik dan ooit nog in een bloemlezing van iemand als Gerrit Komrij. Zo'n bloemlezing die scholieren als ik gebruiken om gedichten te analyseren, terwijl ze het eigenlijk niet willen, worden ze dan haast gedwongen mijn gedichten te lezen, gewoon omdat het bij de belangrijke Nederlandse literatuur hoort. Heerlijk. Verder wil ik ook nog een politieke carrière, ik wil de eerste vrouwelijke minister president van Nederland worden, niet omdat ik dan de eerste vrouw ben, maar omdat het met gewoon fantastisch lijkt. Misschien word ik zelfs opgenomen in de geschiedenisboeken, geschiedenisboeken waar scholieren als ik uit leren, niet omdat ze het willen, maar gewoon omdat het een deel is van hun algemene ontwikkeling. Ook zou ik graag in een band willen spelen, zo'n goede band, zo'n band die iedereen wil zien, waarvan men opgedrukte t-shirts koopt, zo'n band waar jongeren voor naar festival gaan, gewoon omdat het ze inspireert.
In al mijn dromen wil ik het meisje dat ik nu ben inspireren. Ik wil dat ik op zou kijken tegen mezelf, ik wil herinnerd worden.

Knipgrage kappers

2011-02-01T23:53:00.011+01:00

Ik kan me nog goed herinneren dat ik vroeger altijd in tranen was na een bezoek aan de kapper. Je zou het niet van me zeggen, maar in sommige opzichten ben ik een enorme perfectionist. Vooral betreft mijn kapsel. Het was altijd te kort en soms zelfs ongelijk geknipt. Op een gegeven moment besloot ik afstand te doen van dit belachelijk dure onderhoud. Teennagels laat men immers toch ook niet maandelijks knippen bij een pedicure? Natuurlijk niet, ik besloot het zelf te doen. De eerste paar keer was het toch wel even slikken; misschien zou ik het zelf nog wel meer verpesten dan de gemiddelde kapper. Maar al snel begon ik eraan te wennen en tot op heden ben ik dik tevreden over mijn eigen knipkunst.
Steeds meer begin me nu dan ook af te vragen waarom men nog naar de overbetaalde kapperszaken gaat. Een paar centimeter korter haar kost je al een hoop kubieke centimeter uit je portemonnee, om over het verven nog maar niet te spreken. Waar komt die overwaardering voor kappers toch vandaan? Waarschijnlijk uit angst, angst om je voorkomen, wat immers centraal staat in de 21e eeuw, te ruïneren. Een irreële angst weliswaar, ik heb in mijn ervaring met kappers veel meer teleurstelling meegemaakt dan zonder hen. Maar nog belangrijker is dan ook groepsdruk, iedereen doet het namelijk. Net als dagelijks douchen, nog zoiets: uit menig onderzoek(zie o.a. onderzoek NY Times) is al gebleken dat het simpelweg niet gezonder is, maar uit gewoonte blijven we het toch doen. We noemen mensen die het niet doen zelfs onhygiënisch, hoezo hypocriet? Oftewel we dringen elkaar gewoontes op die niet per se (of in dit geval: totaal niet) gezonder of beter zijn, gewoon omdat wij dat in het algemeen besloten hebben.
Dit is slechts een van de voorbeelden van de bekrompen, naïeve en oppervlakkige cultuur die momenteel heerst. Iedereen blijft binnen "the box" denken en iedereen die daarbuiten treedt wordt raar aangekeken. Wat kan ik soms toch een hekel hebben aan onze samenleving. En aan knipgrage kappers.

Van irritatie tot ironie

2011-01-15T01:25:00.002+01:00

Openbaar dronkenschap, het luidruchtig bellen op publieke plaatsen en het hinderlijk gebruik van scheldwoorden. Dit is slechts een greep uit de vele asociale gedragingen waar men zich in Nederland dikwijls aan ergert. Volgens Issuemakers domineert asociaal gedrag de Issuebarometer van december 2010 . Het lijkt erop dat we de deur niet meer uit kunnen zonder geconfronteerd te worden met onze weinig sociale medemens. Het zou dan ook logisch zijn dat men bij thuiskomst niets meer wil weten van die asocialiteit.
Niets is minder waar; Nederland geniet massaal van programma’s als “New Kids on the Block” en “Oh Oh Cherso”, waarin onfatsoenlijkheid een toppunt bereikt. Ook in het boek “De helaasheid der dingen” van Dimitri Verhulst blijkt het asociale gedrag een sleutel tot succes te zijn. Maar waarom irriteert het asociale gedrag in onze omgeving ons zo, terwijl we er in de media om kunnen lachen? En welke gevolgen heeft dit voor de samenleving?
Allereerst is er een fascinatie voor deze subcultuur; het staat ver van ons af en door de media kunnen we er meer van begrijpen en toch op veilige aftand blijven. Dat de asocialen ook werkelijk niet ongevaarlijk zijn beschrijft Coen Peppelenbos in zijn recensie over “De helaasheid der dingen”; “Ze lijken nog erger dan de Tokkies te zijn, maar wie hen asociaal noemt kan op een levenslange haat rekenen. Van de Verhulsten blijf je af”. Het is duidelijk het een intieme cultuur is die niet met zich laat sollen. Deze ontoegankelijkheid wakkert nog meer nieuwsgierigheid aan en zorgt dan ook voor de populariteit die ontstaat als er inside-information wordt gepubliceerd. “Er zijn geen gevolgen voor de kijker, maar die is wel nieuwsgierig naar andere subculturen.” zegt mediapsycholoog William Rice in een interview met METRO.
Naast fascinatie en nieuwsgierigheid moet er haast nog wel een ander gevoel opkomen, de gebruikelijke bezigheden van de asociale subcultuur zijn tenslotte vaak nogal eentonig; drank, seks en uitgaan. En dat gevoel is dan ook herkenning. Door de simpliciteit van hun levensstijl herkennen veel mensen zichzelf in de hoofdpersonen en beseffen ze zich dat er ook veel gelijkenissen zijn tussen hen en de asocialen. Het verschil is echter dat de asocialen veel meer gericht zijn op het bevredigen van hun oppervlakkige behoeftes. Met hun impulsieve acties, versterkt door het grootschalige alcoholgebruik, weten ze de lachers op de hand te krijgen. De wanhopige pogingen in een zoektocht naar geluk binnen hun simpele bestaan vormen een mix van ontroering en hilariteit.
Het is duidelijk dat we meevoelen met deze groepering, maar in hoeverre is er sprake van bewondering? En wordt de Nederlandse cultuur ook werkelijk beïnvloedt? Als we de kleine Dimitri zien als personificatie van het volk dat in contact komt met de asociale cultuur kunnen we het volgende stellen; Dimitri kijkt op tegen zijn alcoholische vader Pie. Misschien uit kinderlijke naïviteit, misschien omdat het een dominant persoon is binnen zijn omgeving. Het blijft tenslotte zijn vader. Ook de Reetveerdegemse gebruiken laat Dimitri niet onbenut. Toch voelt hij zich nooit helemaal op zijn plaats binnen de familie Vehulst. Naarmate hij ouder wordt distantieert Dimitri zich steeds meer van zijn familie. Als hij eenmaal volwassen is en een zoon heeft lijkt hij zijn gebruiken zelfs ontgroeid te zijn; “Ik ben allang geen meer van
hen, het bewijs is dat ze ook tegen mij iets gaan praten zijn dat zou moeten doorgaan voor algemeen Nederlands.” Hieruit zou men kunnen opmaken dat deze gebruiken ons wel degelijk beïnvloeden, maar dat onze beleefdheid ons ervan weerhoudt ze ook werkelijk over te nemen. Aan de andere kant kan er wel sprake zijn van enige verharding. Zo verklaart Rice in hetzelfde interview: “We worden dus steeds minder gevoelig voor asociaal gedrag. Dat zie je bijvoorbeeld aan de straattaal, mensen bekken elkaar af”. Tegenwoordig kijkt men niet meer op van een paar scheldwoorden of beledigingen. Ook overmatig drankgebruik wordt nog zelden als schandaal gezien. Dit zorgt ervoor dat drempel naar asociaal gedrag lager wordt en dit zou wel een verklaring kunnen zijn voor de massale asocialiteit.
De cijfers liegen er niet om; asocialiteit is populair. Maar of dit ook werkelijk de oorzaak is van het asociale gedrag in onze samenleving valt te betwijfelen. De media zijn toch vooral bedoeld voor vermaak, meestal krijgen de asociale personages een negatieve bijklank. Het is wel humoristisch, maar zelf verlaagt men zich niet tot dit niveau. Ik kan me ook niet voorstellen dat veel ouders zulk gedrag van hun kinderen tolereren. En alleen al het feit dat men zich zo druk maakt om asociaal gedrag laat blijken dat het ook binnen de Nederlandse cultuur niet geaccepteerd is. Ik denk dan ook dat deze onfatsoenlijkheid binnen de perken zal blijven, ondanks de grote stimulans door de media.
Als u weer eens een dergelijk asociaal type tegenkomt, daar kunt u blijkbaar toch niet meer omheen in de huidige maatschappij, dan zou ik u graag willen verzoeken uw irritatie te laten blijken en deze persoon te wijzen op zijn hinderlijke gedrag. Een aanhoudende, terugkomende frustratie zal namelijk niets oplossen. Hoe grappig de asocialiteit ook mag worden afgebeeld, het gedrag schaadt onze maatschappij. En vergeet u dan vooral niet dat er veel Dimitri Verhulsten zijn binnen asociale families en dat er altijd hoop is dat fatsoen ooit in hun leven kan opduiken, mits hun verteld is wat dat inhoudt. En als u dat gedaan hebt, schaamt u zich dan vooral niet als u ’s avonds, na een lange dag, een boek van Dimitri Verhulst pakt en als het lezen van de simpele doch gevatte ironie een glimlach op u gezicht tovert.

De jongerencultuur: seks, drugs en.. Uggs?!

2011-01-02T13:56:00.008+01:00

De Ugg heeft in de afgelopen jaren een brede klantenkring weten te verkrijgen. Terwijl de Croc vrijwel niet buiten de deuren van het ziekenhuis werd gesignaleerd, werd de Ugg massaal omarmd. En nog steeds houdt deze populariteit aan: In andere landen vervaagt hij steeds meer, maar in het Nederlandse straatbeeld blijft de Ugg sterk aanwezig.
Maar wat is dan de reden van dit blijvende succes? Is het de oer-Hollandse zuinigheid of is er werkelijk niets beters naar voren gekomen? Dat laatste kan ik me nauwelijks voorstellen; ik heb slobbertruien die meer klasse uitstralen dan deze overprijsde schapensloffen. Wat ik wel kan begrijpen dat je, nadat je onder de groepsdruk bezweken bent, je dure schoeisel niet na één winter alweer afdankt. Maar dat de Ugg al die jaren buiten de vuilcontainers is gebleven verbaast mij des te meer. Mode blijft tenslotte mode; een tijdelijke populariteit. Wanneer laat onze cultuur de Ugg dan los? Hoelang blijven we nog hangen in het patroon van de houders en de haters? Ik vrees dan toch echt dat emigratie de enige oplossing is om de Ugg te ontlopen. Gezien dat geen optie is voor mij, blijf ik toch stilletjes hopen dat de houdbaarheidsdatum van de Ugg verstrijkt en dat 2011 een prachtig, Uggloos jaar wordt..

2010: een jaar van nieuwe hoop.

2010-12-29T00:10:00.005+01:00

Je neemt altijd een risico als je schrijft over iets dat nog niet voltooid is; je schrijft tenslotte ook geen recensies over boeken die je niet hebt uitgelezen. Ten minste, dat is niet de bedoeling. Toch waag ik het erop dat er in deze laatste paar dagen van 2010 weinig relevants zal gebeuren en anders kan ik het altijd later nog aanpassen, heerlijk die technologie. Een boek dat uitgegeven is, verandert niet meer, tenzij je een vernieuwde uitgave maakt, maar die oudere uitgave blijft altijd in de wereld. Dat is een van de weinige voordelen een weblog; het verandert als jij dat wil. Niet dat iemand het leest, dat is dan weer een nadeel. Maar goed, laat ik bij het onderwerp blijven; 2010.
Dat er wereldrampen zijn gebeurd en dat we een belachelijk kabinet hebben, zal je niet ontgaan zijn en daar ga ik het dus ook niet overhebben. Daar hebben we immers genoeg andere media voor die dat veel beter kunnen vertellen. Mijn 2010 is dan wel niet zo groots en misschien ook wel niet zo interessant, maar het staat wel dichterbij de doorsnee individu. Ik heb geen olielek veroorzaakt, ik heb geen gedoogsteun gegeven aan het kabinet en ik heb ook geen deeltjesversneller. Helaas.
Toch is er in mijn leven genoeg gebeurd om 2010 een memorabel jaar te noemen. Ik begon dit jaar met een nieuwe start; een nieuwe school en nieuwe hoop. Mijn toewijding werd beloond; eindelijk ging mijn schoolwerk goed en eindelijk heb ik het gevoel weer terug gekregen dat ik ook werkelijk mijn eindexamen kan halen, zonder te doubleren. Maar niets kan perfect gaan en op sociaal vlak ontstond behoorlijk wat commotie. Het klinkt behoorlijk cliché maar toch: sommige mensen zijn niet te vertrouwen.
Dit alles heeft ertoe geleid dat ik me heb kunnen ontwikkelen; ik heb meer tijd voor tekeningen, gitaar spelen en schrijven. Ik denk echt dat 2010 me heeft laten groeien als persoon en dat ik er weer veel van heb geleerd dat ik mee zal nemen in 2011. Het jaar waarin ik hoop mijn eindexamen te halen, mijn rijbewijs te bemachtigen, veel goede vrienden weet te behouden en te gaan studeren. Ik kan bijna niet wachten tot het allemaal zover is, het zal zeker een van de beste jaren van mijn leven worden, maar tot dan zal ik blij zijn met wat 2010 me heeft gebracht en daaruit meenemen wat ik later kan gebruiken. 2010, een jaar nieuwe hoop.

Zijn wij dom of zijn zij blind?

2010-12-16T23:06:00.009+01:00

Is het de instelling van de jongeren die achteruit gaat of zijn het het de ogen van de oudere generatie? Dat vraag ik me weleens af, want ik moet je eerlijk zeggen, in mijn omgeving, die trouwens echt niet beperkt is tot hogeropgeleiden, ken ik geen mensen die de rest van de mensheid het leven zuur maken omdat ze daar plezier aan hebben. Natuurlijk, ze breken vast wel eens wat regels, wie niet? Wie kan ze dat kwalijk nemen; sommige slaan ook gewoonweg nergens op. Als jij wil blowen voor je achttien bent of wil drinken voor je zestiende, dan moet je dat kunnen doen in mijn ogen, het is jouw lichaam en jouw brein dat daarvoor kiest, niet de overheid. Als jij daardoor een jaar korter leeft, maar met die ervaringen een veel leukere jeugd hebt, waarom zou je het dan laten? Gezondheid en lang leven staan niet garant voor geluk. Natuurlijk werkt een goede gezondheid wel mee, maar het geeft geen garantie. En je moet jezelf ook niet in een coma brengen voordat je weet tot hoever je kan gaan, daar heb je je gezond verstand normaal gesproken voor en ik weet dat dat bij de een iets minder ver ontwikkeld is dan bij de ander, maar dat betekent niet dat je dan de maatschappij verpest. Want is de nieuwe generatie werkelijk opstandiger, minder gemotiveerd en arroganter? Als ik om me heen kijk kan ik met dat nauwelijks voorstellen. Als ik een column lees van een oud-klasgenoot, die zo prachtig schrijft dat ik pas aan het eind weer bij bewustzijn ben, dan kan ik me niet indenken dat hij de maatschappij zo heeft verpest dat hij minder studiefinanciering verdient. En toen ik een 16-jarige spreker hoorde op een conferentie van de Model United Nations die een stuk beter sprak dan de meeste Nederlandse politici zou ik de mensheid wel kunnen wreken voor hun vooroordelen over de jeugd. Er zo zijn er nog veel meer voorbeelden van jonge, getalenteerde mensen die ik ken, die niets liever willen dan een beetje respect en waardering voor wat zij doen en willen doen. Maar aan hen wordt niet gedacht als er weer eens jongeren hebben lopen rellen na een voetbalwedstrijd(wat ik überhaupt al absurd vind, maar dat is een ander verhaal) of als er een aflevering van "Oh Oh Cherso" wordt uitgezonden. Jammer dat de oude generatie zo bijziend is dat zij niet verder kan kijken dan dat wat er door de media wordt voorgeschoteld. Mijn mondhoeken krullen dan ook licht op als ik op een donderdagavond een commercial van de Pearle hoor; men kan een gratis oogtest laten doen.

Baby Afrika

2010-11-10T16:55:00.006+01:00

Afrika ligt vaak erg gevoelig. Ik zie het af en toe als een pasgeboren baby; het heeft alles nodig en het is logisch dat je het oppakt en op de rug klopt als het huilt. Afrika is het kind van de wereld, terwijl het probleem ook juist bij de kinderen ligt. Er zijn zoveel kinderen, nouja mensen in het algemeen, waardoor zorg en voedselverstrekking bijna onmogelijk worden. We kunnen proberen al die kinderen in leven te houden en zoveel mogelijk mensen te redden met de aanleg van waterputten, het geven van inentingen en het verstrekken van voedsel. Maar we kunnen ons ook richten op de onderliggende oorzaak van dit probleem: overbevolking. Want wat dat betreft is Afrika ook echt nog een naïeve baby, ze hebben geen idee van voorbehoedsmiddelen en zijn verschrikkelijk impulsief. Dat laatste is op zich ook wel weer logisch als je in hongersnood verkeerd, maar het behoedt Afrika niet van fouten. Natuurlijk willen we allemaal de helden zijn die mensenlevens redden in Afrika, maar feitelijk gaan er weer andere mensen dood door de honger die daardoor wordt verergerd. Ik denk dat het tijd wordt dat baby Afrika gaat opgroeien en wat gaat leren in plaats van te blijven teren op andere landen. Ik weet dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan, het zijn tenslotte een hoop landen, maar het is wel het beste. Hiervoor geldt eigenlijk hetzelfde wat men vaak over tienermoeders zegt: Je kan geen kind hebben, als je zelf nog een kind bent.

Diamantjes in de zee van vertrouwen

2010-10-30T13:20:00.003+02:00

Ik ben altijd al gek geweest op metaforen, ik vind het zo mooi om iets met beeldspraak te beschrijven. Beeldspraak is iets wat, in mijn ogen, woorden tot kunst maken. Kunst is voor mij het overbrengen van gevoel; in muziek, in schilderijen, in beelden, in foto's en ook in woorden. De laatste paar maanden houd ik me bezig met een schilderij(resultaat verschijnt later) over mijn eigen ervaringen van het laatste half jaar. Als ik ergens achter ben gekomen dan is het wel dat mensen niet altijd zijn wie ze lijken te zijn. Niets is onvoorwaardelijk, niets is voor altijd en niets is transparant. Ik heb er ook een nummer/gedicht bij geschreven:

"There aren’t many diamands in the sea of trust,
But it’s loaded with seaweeds pulling you down,
Making it harder, making you drown.

And sometimes you need to grab a rock to survive,
Just to keep your head up, to keep you allive

You don’t want to drown in your own trust,
You don’t want to hurt them but you know you must.
You have to cut the weeds before the weeds cut you,
You must cut the weeds, you know you do

There aren’t many diamonds in the sea of trust,
And if you want to find them you need to be clever,
Maybe you’ve heard this before, but diamonds are forever."

De zee van vertrouwen die ik altijd om me heen heb gehad heeft ook redelijk wat zeewier in zich. De enige die er altijd blijken te zijn zijn familieleden, de rotsen in de branding, de diamantjes in de zee van vertrouwen.

Ik heb me altijd afgeweerd van mijn familie, uit schaamte, uit onafhankelijkheid. Uiteindelijk zijn ze er altijd voor me geweest en blijk ik niet zonder ze te kunnen, terwijl ik voor andere mensen zoveel moeite gedaan en er niets voor terug kreeg. Naïef eigenlijk, misschien was het verliezen van alles wat ik had (op sociaal gebied) wel het beste dat me ooit is overkomen. Ik heb zoveel geleerd van alleen zijn en gevoelens, ik heb er een tijdje geleden al een klein blokje tekst over geschreven voor mezelf:

"Soms maak je weleens een moment mee dat zo bijzonder is, dat je het niet kunt uitleggen. Als je uren hebt liggen huilen omdat je alles kwijt bent wat je ooit liefhad en opeens overeind komt en je realiseert dat het allemaal niet meer uitmaakt, omdat je toch niets meer te verliezen hebt. Je realiseert je dat je alles kunt maken, omdat niemand meer is die je tegen kan houden en omdat er niemand is die je nog teleur kunt stellen. Op dat moment schrijf je de beste nummers, leer je het meeste en kun je de hele wereld aan. Alleen jammer dat er niemand is om dat gevoel mee te delen."

Hoe mooi dat ongelimiteerde gevoel ook is, iemand om het mee te delen is, voor mij in ieder geval, cruciaal.ongelimiteerd

De ontwikkeling van haat en walging.

2010-09-06T22:23:00.004+02:00

Enkele jaren geleden begon mijn haat jegens het vrouwelijke geslacht zich te ontwikkelen. De manier waarop ze altijd achterbaks, schijnheilig en misselijkmakend zijn droeg daar aan bij. Maar vooral de betweterigheid, de arrogantie en de drang om altijd zichzelf te moeten bewijzen om gelijk te zijn aan de man waren de grootste factoren. Want men kan er veel of weinig woorden aan vuil maken, maar het is een feit; mannen zijn sterker, beter en ze kunnen veel meer genieten van het leven. Natuurlijk, er zijn uitzonderingen, die zijn er altijd. Ik kom ook weleens op tijd, sommige mensen zijn echt te vertrouwen en er zijn ook wel een paar feesten geweest die ik de volgende dag nog geheel kon herinneren. Natuurlijk, uitzonderingen bestaan, maar dat maakt de algemeenheid niet anders. Junks kunnen vaak niet normaal functioneren, mensen worden meestal niet ouder dan 90 en leren voor toetsen beïnvloedt wel degelijk je cijfer. Dus, mannen zijn beter dan vrouwen. Toch is er de laatste tijd nog iets geweest dat mijn mening nog meer onderstreepte. Nadat ik een nieuwe start maakte op een andere school maakte ik kennis met één docente in het speciaal. Het vak dat ze gaf was al niet mijn favoriet(vooruit; ik ga nog liever naar een kerkdienst waar een priester op de anus van een zwijn urineert dan dat ik naar haar lessen ga), maar zij maakte het nog meer deprimerend. De overtuiging en arrogantie waarmee ze sprak en de manier waarop ze haar buste over het bureau hing om haar rug te verlichten hebben mij maanden misselijkheid bezorgd. Ik deed het niet eens beroerd slecht in haar vak, toch leerde ik toen pas echt wat walging was. Het toppunt van walging bereikte ik toen ik in een(weliswaar beschaafde)discussie met haar kwam, mede dankzij mijn natuurlijke aanleg om altijd gelijk te willen krijgen en wetende dat ik dat op dat moment ook had kon ik mezelf totaal niet bedwingen. Nee, ik heb haar niet geslagen, ik heb niet gescholden, ik heb niets vernield. Ik uitte mijn walging op een ordinaire, lage manier. Een geluid dat ongeveer klonk als "ualahg", fonetisch gezien. Ze hoorde het niet eens, maar voor mij was alles duidelijk; vrouwen zijn het zwakkere, overgewaardeerde deel van de mensheid. Enkele uitzonderingen daargelaten.

Beleefd, beschaafd en beperkt.

2010-09-05T16:26:00.005+02:00

Af en toe zit ik gewoon op mijn bed terwijl ik mijn gedachten de vrije loop laat. Een soort natuurlijk trip, ik vergeet alles om me heen en ben volledig mentaal gericht op mijn gedachten. Of je het een talent wil noemen of niet, er komen vaak antwoorden of juist nieuwe vraagstukken voor mezelf uit. Zoals deze bijvoorbeeld; beschaafde of beleefde mensen worden beperkt in het zichzelf zijn. Eigenlijk zegt het woord het al: beschaafd, oftewel bijgeschaafd in het karakter. Allerlei eigenschappen worden geblokkeerd of in ieder geval beperkt en uniformiteit neemt toe, want iedereen houdt immers een dezelfde gedragscode aan. Het woord beleefd vind ik zelf nog erger, want betekent dat dat men niet leeft, maar beleefd wordt? Werkelijk, dat is ongehoord. Misschien zit er nog een waarheid in ook; de basisregel van beleefdheid is doen waar iedereen zich prettig bij voelt of waar niemand last van heeft. Dus men beperkt het eigen leven om anderen te plezieren, men wordt beleefd. Typisch dat af en toe achter de letterlijke betekenis van het woord zoveel schuilgaat. Hiermee bedoel ik niet dat beleefd zijn een slechte eigenschap is, integendeel, het is prachtig om te zien dat mensen om andere mensen geven(al dan niet ten behoeve van hun eigen geluk, maar dat doet er nu even niet toe). Het gaat erom dat men beleefd moet zijn tot een bepaalde grens, want beleefd zijn is ook niet altijd oprecht, eigenlijk bijna nooit. Hoe meer je iemand liefhebt, hoe minder beleefd je wordt. Beleefdheid is helemaal niet automatisch het beste om te zijn. Ik hoop dat iedereen een balans weet te vinden in beleefdheid en eerlijkheid, want het brengt je echt verder, geloof me. Limits are for faggits.

ps: Het is vaak moeilijk om precies mijn gedachtegang op te schrijven omdat veel van mijn ideeën sneller gaan dan woorden. Het zijn eerder gedachtestromen die in minder dan 10 seconden naar een conclusie leiden. Maar daar herkent iedereen die gedachten opschrijft zich wel in denk ik. Maargoed het kan dus zijn dat je af en toe geen idee hebt waar ik heen wil en hoe ik daar kom, mijn excuses daarvoor.

Dé negen maanden: in verwachting van mijn diploma.

2010-08-27T22:15:00.007+02:00

Komisch, ja lichtelijk. Maar de vergelijking is nog niet zo raar hoor. Er zijn wel degelijk een hoop overeenkomsten; de toetsweken functioneren als weeën, het centraal examen is de bevalling en of je het nu wil of niet, je zult toch iets rustiger moeten gaan leven en je prioriteiten stellen. Er vormt zich dan wel geen bult in mijn buik, maar zeker wel een leerophoping in mijn hoofd. Dat alles mag dan vervelend zijn, het is bijzonder en ik blijf maar denken hoe geweldig het straks is als ik eindelijk mijn diploma, mijn baby, heb. Als ze me opbellen en vertellen dat ik geslaagd ben, dat mijn baby gezond is en dat al het harde werk en de opofferingen niet voor niets zijn geweest.

Vooruit, de vergelijking is eigenlijk belachelijk. Zeker als je bedenkt dat ik een hekel heb aan kinderen en nooit van mijn leven zwanger wil worden. En een diploma levert je natuurlijk veel meer op dan een baby. Toch probeer ik me een beetje in te leven in zwangere mensen en waarom zij dat willen en ik moet zeggen dat ik nu toch wel iets heb gevonden waarbij ik me een voorstelling kan maken. Want hoe vervelend mijn examenjaar(zwangerschap) ook is, het resultaat is het meer dan waard, dat weet ik zeker.
Koester dit artikel maar, dit is waarschijnlijk de laatste keer dat ik enigszins lovend over zwangerschap en kinderen spreek. Ze verdienen beter dan mijn woorden.

Quote of my life.

2010-08-10T01:12:00.004+02:00

Laatst was ik gewoon aan het doen wat ik altijd doe achter mij computer: rondstruinen en klikken op wat me aanspreekt. Ik kwam op een pagina met verscheidene quotes, niet dat dat zo bijzonder was, ik lees regelmatig quotes en vind dat meestal zeer vermakelijk. Ik kan me uren bezighouden met het lezen van die one-liners. Na elke quote gebeurt er wel iets; ik moet lachen, ik voel me wijzer of het geeft me een bevestiging van wat ik al dacht of hoopte. Opeens stuitte ik op een zin die me nog veel meer deed, een zin die me hoop en positiviteit gaf. Ik was een paar seconden gewoon sprakeloos. Dit was de zin waarop ik hoopte dat iemand hem ooit zou zeggen, omdat ik er zelf nooit op zou komen. Oké, deze bedoel ik dus:

"If you don't know where you're going, any road will take you there"- Lewis Carroll

Al jaren is mijn leven nergens op gebaseerd; ik leef van dag tot dag en van weekend naar weekend. Ik weet totaal niet waar ik heen wil en ik dacht altijd dat dit een verschrikkelijk groot nadeel was. Deze kijk op het leven had ik zelf nog helemaal niet ingezien(ja, ik weet het, dat is behoorlijk naïef). Terwijl ik al die tijd in de modder heb lopen zoeken naar een kompas, heb ik nooit beseft dat ik zonder richting ook ergens kom, misschien met wat omwegen en misschien ook wel niet op de beste plek. Maar uiteindelijk gaat het daar niet om, de reis is belangrijker dan de bestemming, zegt men altijd. En wat is er fijner dan gewoon doen wat er op je pad komt? Ik had trouwens wel wat eerder kunnen inzien dat die bestemming, of dat uiteindelijke doel niet ging werken; ik ben een ramp met het kompas, ik volg altijd maar 1 soort elektrische lading: die van impulsen, niet die van magneten.

Eigen quote:
"It is not rebellion and it ain’t a revolution
I can’t help it, I can’t stop it, neither can I teach it
It’s not a problem, but some might call it like that
It’s just impulsivity
Stronger than gravity, impulsivity"

Too much is never enough

2010-08-10T00:43:00.003+02:00

Sommige mensen baseren hun leven erop, anderen zijn gewoon op zoek. Enkelen kan het helemaal niets schelen en sommigen geloven er gewoonweg niet in: liefde. En dan vooral die éne persoon, de zogeheten "ware". Vaak beschreven met clichés als: trouw, liefdevol en stabiel. En ik kan je eerlijk zeggen dat ik ook soms wel naar iemand zoek, maar dat die persoon juist een totale tegenpool moet zijn van die eigenschappen. Ja, dat bedoel ik echt. Ik zoek iemand die ontrouw, hatelijk en onstabiel is. Hoe raar het ook klinkt, het is echt zo. Ik heb altijd proberen te zoeken naar mensen die wel van me hielden en alles voor me over hadden, vreemd genoeg kon ik dat nooit teruggeven. Simpelweg omdat het me geen voldoening gaf. Ik wil altijd alles wat ik niet heb en het liefst ook bijna onmogelijk kan krijgen. En daarmee bedoel ik geen dure spullen, maar kwaliteiten, talenten en mensen. En het is nog niet eens zo raar ook: je hebt toch ook geen seks als je al klaargekomen bent? Ik hoef niemand die mij al leuk vind, ik wil iemand die dat nooit zal doen. Maar wat wil je dan in een relatie met iemand die niet van je houdt en je ontrouw is, zul je je afvragen. Daar ben ik zelf ook nog niet helemaal achter, maar ik denk dat het hatelijk misschien iets overdreven is. Misschien bedoel ik gewoon wel niet-klef of iets dergelijks. Vreemd ook eigenlijk, dat ik altijd het meest mijn best heb gedaan om mensen die mij niet aardig vinden mij te laten mogen, terwijl ik de mensen die dat toch al deden (lees: ouders) meestal geweerd heb. Hypocriet eigenlijk. Nog erger is dat ik zelfs in een eerder blog verkondigde dat de enige sleutel naar geluk "blij zijn met wat je hebt" is, omdat er toch altijd iets dat mooier, beter en efficiënter is op de markt komt, ook figuurlijk gezien. Waarom blijf ik daar dan toch altijd naar verlangen? Om dat dat mij een een mens maakt, zoals voedsel Rupsje Nooitgenoeg een rups maakt.hypocriet

Over leven

2010-08-04T01:13:00.006+02:00

Het waterpeil stijgt. Tien minuten geleden stond het nog tot mijn enkels en nu voel ik het al zachtjes tegen mijn knieholte aanklotsen. Langzaam verbreidt de paniek zich over de menigte. Uitwegen zijn er wel, maar slechts enkelen kiezen daarvoor. Op momenten als deze moet je zestig jaar leven in zestig minuten, zestig jaar aan het winnen van wijsheid weliswaar. Zestig jaar piekeren, zestig jaar eten, zestig jaar slapen en zestig jaar aan waarderen van alle deugden. Elke minuut benut je om iets meer van het leven, dat je inmiddels dreigt te verliezen, te begrijpen. Draait het om liefde, om familie, om gelukkig zijn of gelukkig maken. Of draait het om doodgaan met de langst mogelijke omweg. Draait het om winnen of om leren te verliezen. Een beetje water stroomt mijn navel in. Moet je vechten voor wat je gewonnen hebt? Of moet je opgeven wat niet meer werken zal? Is dapper zijn eervol of is het een onnodig risico van leven? Is leven het meest waardevol, moet je bang zijn voor de dood? Het water omhelst me alsof het troost wil geven. Misschien wil het me de antwoorden op mijn vragen geven. Warmte is leven. De dood is koud. Het water smoort me, de warmte streelt mijn keel. Ik omarm het en besef me wat het voor me betekent. Ik besef me dat ik niets van het leven begrijp en dat ik niet wil sterven in naïviteit. Ik kies voor de uitweg, want ik ben bang voor kilte. Ik overleef en beland op de prachtigste plek die je je kunt voorstellen. Maar ik kan er niet meer weg. Ik beland op de prachtigste plek op aarde, maar ik heb niemand om de schoonheid mee te delen, ik heb niemand om van te leren. Uiteindelijk zal ik niet alleen sterven in naïviteit, maar ook nog alleen. Spijtig, dat ik niemand had om dat van te leren voor ik mijn besluit nam om te leven. Misschien was samen sterven wel het mooiste wat ik mee kon maken. Nu heb ik niemand om schoonheid mee te delen, maar erger is misschien nog wel dat ik niemand heb om het leed van alleen zijn mee te delen. En als die er wel was, was het leed allang geleden.

Dubbele bodems en zoet vergif

2010-08-04T00:29:00.006+02:00

Maandenlang heb ik in de veronderstelling geleefd dat het slecht ging, dat Nederland kapot ging aan de crisis. Er zou bezuinigd moeten worden op alle vlakken, we zouden allemaal moeten offeren voor de toekomst van Nederland. De een levert iets meer in dan de ander, maar uiteindelijk komen we er gezamenlijk sterker uit. Dat dacht ik dus. Vandaag opende Nederland een deur, een deur naar een voor mij geheel onbekende schatkamer, die op zijn minst 840 miljoen euro bedraagt. 840 miljoen euro. Alleen maar om stadions op te knappen, om onszelf te plezieren met sport, zoals de Romeinen dat ooit deden. De Romeinen, met hun enorme amfitheaters en badhuizen, deden precies hetzelfde; zichzelf vermaken terwijl de slaven leden. Zijn we echt zo blind? Nee, er is inderdaad geen slavernij of diepe onderlaag. Maar 840 miljoen euro, is die niet ergens anders harder nodig? Onderwijs, zorg, de huizenmarkt of misschien ook wel economie? Maken we onszelf niet kapot voor een maand nationaal vermaak? Misschien voel ik me wel bedrogen, omdat ik niet wist van de dubbele bodem in de pot, misschien voel ik me wel kwaad, omdat ik er niks over te zeggen heb. Misschien maak ik me graag zorgen over dingen die ver van me afstaan, om me af te leiden van waar ik wel iets aan kan doen. Misschien voelt het fijn om een keer te denken dat ik het beter weet. Misschien voelt het gewoon fijn om te weten, dat ik niet de enige ben die fouten maakt, dat ik niet de enige ben die zich laat verleiden door een rode appel die voor je hoofd hangt, zo erg verleid door de glans dat het vergif bijna zoet smaakt.

Sore skin

2010-07-27T23:37:00.008+02:00

Je hebt je vast weleens verbrand, toch? Hoe prettig voelt het om je huid te verkoelen met water? En hoeveel schiet je er uiteindelijk mee op? Een kwartier later is het verkoelende effect uitgewerkt en realiseer je dat je er niets mee opgeschoten bent. Een bekende uitspraak komt boven: "Tijd heelt alle wonden". Maar wachten in pijn duurt lang.

Between brains and bottles

2010-07-18T18:36:00.007+02:00

Als ik een reden zou moeten geven voor de meeste van mijn overpeinzingen dan zou dat overmatig alcoholgebruik zijn. Zowel door mij als door anderen. Hoeveel vervaagde, roezige nachten ik wel niet heb meegemaakt en van hoeveel daarvan ik spijt heb gehad zou ik niet eens meer weten. Waarom is echter redelijk duidelijk voor mij; het gevoel van vrijheid, het jezelf ontketenen van gêne en het feit dat ik denk dat ik toch nog iets meer uit de nacht haal dan slapen. En het tweede punt zorgt natuurlijk voor de nodige problemen. Wereldwijd wordt er verkondigd dat je je niet moet laten beïnvloeden door anderen en gewoon "jezelf moet zijn", een nogal vaag begrip als je het mij vraagt. Want "jezelf zijn" en daarmee letterlijk doen wat er in je opkomt zorgt in de meeste gevallen alleen maar voor problemen. Zo had ik vroeger altijd het verlangen om op de tafel te springen, de reacties van anderen weerhielden mij hiervan. Niemand is van nature beschaafd, dit wordt je bijgebracht door anderen en de ontwikkeling van schaamte is daarbij meer dan noodzakelijk. Ik weid lichtelijk uit, maar mijn punt is, dronkenschap schakelt schaamte uit. En daarmee ontluikt een gevoel van onoverwinnelijkheid en vrijheid. Deze twee zorgen voor de herinneringen die je later, als je er aan denkt en het je überhaupt nog herinnert, het liefst wil laten verdwijnen. Een wereld zonder schaamte is onmogelijk, we kunnen dan nog wel rechtop lopen en onze neus in een keer aanraken, maar we zouden ons constant onveilig voelen en zelf ook de de vervelendste zaken uithalen.
Maar goed, laat ik niet alleen de negatieve kant van alcohol belichten, er zijn immers genoeg redenen waarom we wel drinken, anders deden we dat allang niet meer. Het gevoel van vrijheid brengt ons ook zoveel gezelligheid, spontaniteit en vooral afwisseling. De vreemde dingen die we 's nachts meemaken helpen ons door de dagen heen en we hebben altijd iets om over te praten. Voor mij is alcohol dan ook niet onmisbaar, maar wel extensief. Ik zou een hoop missen en misschien ook nog wel een hoop niet begrijpen zonder alcohol. Wat meer"jezelf zijn" is wat mij betreft dan ook een absolute aanrader 's nachts, maar laat alsjeblieft een gezonde hoeveelheid gêne toe overdag. Want hoeveel sommige mensen het ook haten; ik vind het roodkleuren van iemands wangen een prachtig fenomeen.

Flower Fascination

2010-06-17T00:57:00.003+02:00

Wormvormige aanhangsels; alsof het leven nog niet genoeg van je eist.

2010-05-14T15:00:00.005+02:00

Kinderen.. Ze zijn een van mijn grootste irritaties. Vooral de vrouwelijke variant, het gegil snijdt letterlijk mijn hoornvlies door. En niet alleen dat, ook de naïvitieit en onhandigheid.. Ik kan me dan ook niet voorstellen om zelf zo'n gedrocht te hebben. Elke dag de sleur, de uitbreiding van mijn insomnia en niet vergeten: de lijdensweg naar het kind toe. Negen maanden steeds maar dikker worden zonder dat je er iets aan kan doen, integendeel, je mag geen drank meer, geen andere drugs, je moet gezond leven. En aan het einde van de ergste periode word je beloond met, jawel: Een paar helse uren gevolgd door een bloedbad, ook wel bekend als "het mooiste moment van je leven". Het wormvormige aanhangsel zal vanaf dat moment je leven beheersen voor minstens 18 jaar lang, het zal je gaan uitschelden, het zal alles gaan doen wat je hem verbiedt en toch moet je onvoorwaardelijk van hem houden en verantwoordelijk nemen voor alles de kleine profiteur doet. Vooral die verantwoordelijkheid zou voor mij ondragelijk zijn, ik kan niet eens op mezelf letten, laat staan op anderen. Vooral alle excessen en (misschien wel) onnodige dingen zou ik missen; schaamteloosheid, zorgeloosheid en vooral vrijheid.
Dus kinderen? Nee, alsjeblieft niet. Over 10 jaar dan? Geen denken aan. 15 jaar? Als er flinke persoonlijkheidswissel plaatsvindt; misschien wel ja..

Lijst 0, met gelijknamige kans op succes.

2010-04-26T15:08:00.004+02:00

Het is alweer een tijd geleden dat BNN begon met het idee van het oprichten van een eigen politieke partij, Lijst 0. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en het idee is van naïef naar stupide gegaan; er is een heel tv-programma aan gewijd waaraan iedereen aan kon deelnemen. Uit de kandidaten werden de "besten" gekozen die vervolgens verder konden naar de volgende ronde. In elke aflevering gingen er tot nu toe meerdere mensen uit de kleren of ze maakten zichzelf op een andere manier belachelijk om aandacht te zoeken. En ook de naïviteit bereikt in dit programma een toppunt: de potentiële lijsttrekkers lijken nog minder te snappen van politiek dan mijn gemiddelde medeleerlingen, ze denken door het roepen van simpele leuzen als "huisvesting en werk voor alle jongeren" zichzelf populair te maken. Feitelijk wordt er totaal niet nagedacht; er wordt beloofd om deze en nog zo'n 6 andere ideeën waar te maken, maar waar het geld hiervoor vandaan wordt gehaald vindt men niet echt een aandachtspunt. "Delegates, wake up!" werd er op zo'n moment altijd wel door iemand geroepen bij de MUN's (Model United Nations) waar ik weleens aan meedeed; er wordt alleen maar geld besteed, maar niets bezuinigd! Hoe verschrikkelijk het ook mag klinken, bezuinigen is, zeker nu, nou eenmaal cruciaal voor ons bestaan.
En niet alleen de financiële kant is bedroevend, ook hun eigen politieke idealen bedreigen ze juist met deze nieuwe partij. Veel andere, grotere partijen, zoals D'66 en de SP hebben redelijk wat gelijksoortige ideeën in hun partijprogramma staan. Het enige wat Lijst 0 hiermee veroorzaakt is een (lichte) afname in stemmen op deze partijen, wat uitermate zonde is in mijn ogen.
Toch moet ik ook toegeven; er zijn zeker een paar goede sprekers bij, een stuk of twee of drie. Hen zou ik aanraden over te stappen naar een partij met mogelijkheden. Want echt, ik schaam me diep voor deze trieste vertegenwoordiging van "de jeugd van Nederland". Ik wil alle stemgerechtigde jongeren dan ook vragen vooral niet op Lijst 0 te stemmen, mochten ze dit plan ook echt doorzetten. Lijst 0 is geen schande voor Nederland, we zijn wel wat meer rare partijen gewend (vul zelf maar in..). Een dieptepunt voor de jongeren? Ja, dat denk ik wel.

Gras, gewichtloos, gelukkig.

2010-04-19T16:52:00.006+02:00

Vandaag rook ik het voor het eerst weer dit jaar; gemaaid gras. Sommige mensen vinden het lekker ruiken, maar ik vind het stinken naar de broodjes die ik eens de hele kerstvakantie in mijn kluisje had laten liggen. Toch geeft het ook een fijn gevoel, zeker wanneer ook de zon mijn gezicht streelt als ik langs de weilanden rijd. De zomer mag dan nog ver weg zijn, gevoelsmatig duurt het niet lang meer. En ik ben gek op de zomer; de eeuwige middagen in het gras, de nachten die overgaan in ochtenden en vervagen in mijn geheugen. Het ongedwongen gevoel beheerst mijn leven, hoe paradoxaal. Af en toe voel ik het ultieme geluk, zoals ik het ervaar, slechts enkele secondes houdt het stand, een gewichtloos moment in mijn buik zou ik het noemen. Vergelijkbaar met: het moment in een achtbaan wanneer je net van de top naar beneden stormt, verliefd zijn, het heerlijke lege, schone gevoel nadat je hebt overgegeven(oke, dat heeft waarschijnlijk niet iedereen) en het moment wanneer je je gordijnen opendoet en de zon je tegemoet lacht voor een prachtige dag. Eigenlijk heb ik nog zoveel meer geluksmomenten, zo intens en hartverwarmend, dat ik eigenlijk gewoon heel erg gelukkig ben. Saai he..

Dom en gelukkig met stress.

2010-04-03T19:45:00.004+02:00

En dan ben je opeens al 17.. Niet dat het me een anders persoon maakt, maar toch weer een jaar dichterbij 18. Dat schijnt trouwens ook niet geweldig te zijn, met al die zorgtoestanden. Ik ben blij dat ik zo weinig snap van de wereld, ik maak me al genoeg zorgen om simpelere dingen. Ach, het valt eigenlijk wel mee, maar dat houd ik graag zo. Ik heb gewoon zo'n hekel aan stress en vooral:
-Als ik onvoldoendes sta
-Als ik een dubbele afspraak heb
-Als ik te laat kom(me verslaap)
-Als ik veel toetsen heb
-Als ik nog geld moet ontvangen/betalen
-Als ik iets belangrijks kwijt ben
Maar over het algemeen kan ik er gelukkig wel goed mee omgaan. En als het fout gaat kalmeer ik me met de gedachte: "Over een maand lijkt dit enorme probleem nog maar een miniscuul probleempje en over een jaar ben ik het alweer vergeten". En het werkt echt. Af en toe geeft stress ook wel een kick; hoe goed voelt het om een voldoende te halen voor een toets waar je veel stress aan hebt gehad? En hoe fantastisch is het om je Ipod weer terug te vinden achter je bed? Stress is zo slecht nog niet. Ik spreek mezelf wel lekker tegen, maar het is eigenlijk gewoon verschrikkelijk gezond(met mate, een hoge bloeddruk dan weer niet..)

It is how people respond to stress that determines whether they will profit from misfortune or be miserable.

Mihaly Csikszentmihalyi, Flow: The Psychology of Optimal Experience, 1990

Vrijheid, simpel doch complex.

2010-03-29T15:31:00.009+02:00

“go to work, send your kids to school
follow fashion, act normal
walk on the pavements, watch T.V.
save for your old age, obey the law
Repeat after me: I am free”

Graffiti in Bristol, UK

Ik heb eigenlijk helemaal niks met graffiti, de mislukte krabbels die je overal in de stad ziet zouden net zo goed van een 3-jarige kleuter kunnen zijn, maar dit stukje tekst sprak mij eigenlijk wel heel erg aan. Want hoe vrij zijn we nou werkelijk? Redelijk vrij om te doen wat we willen, maar vrij om goedgekeurd en gewild te worden door de maatschappij? Dat valt te betwijfelen. Wettelijke vrijheid is duidelijk, overzichtelijk en makkelijk uit te leggen, maar de acceptatie en assimilatie ervan met de samenleving is erg vaag, in mijn ogen. Het "uitkotsen" van mensen gebeurt dan ook nog best vaak, denk ik. We moeten allemaal functioneren en doen wat de rest doet. En wie dat niet doet is een junk, een mislukkeling of iemand die niet het maximale uit het leven haalt, tenzij je het allemaal goed kan verbergen; dan is er niets aan de hand. En juist dat laten blijken is naar mijn idee de vrijheid die we zo belangrijk vinden! Wat is een homo met een vrouw en kinderen en opgekropte gevoelens? Geen echte homo. Je moet zijn en laten zien wie je bent en er mee wegkomen!

Mijn eigen ouders zijn echt een typisch voorbeeld van toegeven aan de druk van de maatschappij. Ik kan me niet herinneren dat ze elkaar ooit aardig hebben gevonden. Ze zijn complete tegenpolen en als ik een gevoel van afschuw en haat zou moeten beschrijven zou hun relatie het eerst in me opkomen. Toch zijn ze al een jaar of 15 getrouwd, hebben 2 kinderen, gaan samen naar verjaardagen en slapen samen in een bed. Want wat als de buitenwereld hun verschrikkelijke relatie zou afkeuren? Niet dat die mensen het niet doorhebben, nee dat zeker niet, ze zijn alleen te laf om er iets van te zeggen. Het is waarschijnlijk gewoon lekker makkelijk om toe te geven aan de druk van de maatschappij; een blij 2-ouder 2-kinds gezin met een huisdier. En ik moet zeggen: het lukt aardig hoor, het gros van de mensen weet niet half hoe het er aan toe gaat. De mensen die het wel weten, hebben er echter dubbel zoveel last van. Het is moeilijk om te leren goed te leven als je geen voorbeelden hebt. In principe zijn mijn voorbeelden vaak mensen die het niet zouden moeten zijn, omdat ik geloof dat zij mij waarschijnlijk meer leren over waar mijn ouders schijnbaar totaal niets van begrijpen: liefhebben. In een liedje van The White Stripes kan ik me erg vinden:
"You don't know what love is
You do as your told
Just as a child at ten might act
But you're far too old
You're not hopeless or helpless
and I hate to sound cold
But you dont know what love is...
You just do as your told"
Ik probeer mezelf dan ook graag te uiten en om de standaarden heen te denken, zodat ik niet eindig zoals zij, alles behalve dat. En het is ook moeilijk om tegen de maatschappij in te gaan, ik slaag er zelf ook slechts zelden in. Daarom heb ik erg veel respect voor de mensen die het kunnen en ga ik het nu opnemen voor alle groepen die het doen; homo's, junks, drop-outs, daklozen(zie deze film: Into the wilde), kunstenaars en filosofen. Niet dat ik alles respectvol een eervol vind wat zij doen, maar voor het praktiseren van die wettelijke vrijheid valt ook wat te zeggen. Als laatste nog een quote, die alles samenvat in 1 zin:

My definition of a free society is a society where it is safe to be unpopular.

Adlai E. Stevenson Jr. (1900 - 1965), Speech in Detroit, 7 Oct. 1952

Don't cry, have a beer.

2010-03-19T21:09:00.001+01:00

Af en toe kan ik me er zo aan irriteren; huilende mensen. Ik weet het; dat klinkt ongevoelig en gemeen, ik bedoel dan ook vooral de mensen die te snel huilen en nog erger: op tv. Mensen met hele rivieren stromend over hun wangen omdat Paris Hilton hen niet als "BFF" wil, verschrikkelijk. Of omdat ze niet genoeg op Michael Jackson lijken. Te triest voor woorden eigenlijk, vooral omdat het alleen maar meningen zijn, hoeveel weet Paris Hilton over vriendachap? Na 1 aflevering van de zwaar overdreven serie "the Simple Life" wist ik genoeg. En dan Michael Jackson, de enige reden waarom ik me enigszins betreurd zou voelen is als iemand zou zeggen dat ik op hem leek en zijn danspasjes die, in mijn ogen, echt het toppunt van slechte seks uitbeelden, beheerste.
Maar waar het om gaat is: alcohol onttrekt al genoeg vocht? Moet je dan nog meer verspillen door het gewoon uit je lichaam te laten vloeien? Waarom huilen we überhaupt? Ik snap het nut gewoon niet, het snikkende, naar lucht snakkende geluid in combinatie met het regelmatig ophalen van de neus en de enorme toevoer aan zoute vloeistof naar de ogen. Als ik oppervlakkig luister naar lachen en huilen, hoor ik het verschil zelfs niet (oké goed, het snotterende geluid valt vaak net aan te herkennen, maar dat kan tenslotte ook gewoon een verkoudheid zijn).
Ook ziet het er hetzelfde uit, zie de link.
Dus, het punt is huil niet, drink een biertje, daar heb je veel meer plezier aan.

Wat ík nog steeds te schrijven droom..

2010-03-17T19:38:00.001+01:00

...is een stukje over Hans van Mierlo. Want misschien ben ik wel de enige van mijn leeftijd die gisteren als een bezetene naar zijn portret heeft gekeken gisteravond/nacht. Ik dacht altijd dat ik liberaal was, maar ik kon me al nooit helemaal vinden in die rechtse idealen, tot ik een partij ontdekte die van twee goede dingen een maakte: de links-liberale partij D'66. Vorig jaar toen ik voor school naar Den Haag "moest" was ik helemaal overtuigd, mede namens meneer Pechtold; een politicus met spreekkwaliteiten én subtiele humor(in tegen stelling tot meneer saai en saaier die ons land leiden, ondanks hun eenzijdige, serieuze beleid komt er nog steeds weinig van terecht). Ik heb meneer Mierlo dan wel nooit "meegemaakt" en hij is niet "van mijn tijd", maar hij heeft me wel geïnspireerd. Het eerste moment dat ik geïnteresseerd raakte in geschiedenis was in de 5e(Ja, een beetje laat, ik weet het) klas: progressie en het ontstaan van D'66. Ik voelde me gelijk aangetrokken tot die periode van vrijheid en individuen, sterker nog; ik zou willen dat ik toen leefde! Ik had een babyboomer willen zijn, ik had naar concerten van The Beatles en The Rolling Stones willen gaan, ik had een rood kruisje willen zetten bij het hokje van D'66. En die computer dan, waar je dit nu op typt? En je Ipod, je mobiel, je televisie? Het kan me allemaal gestolen worden. Maar hé, je moet er het beste van maken, ik geniet van het leven;
ik fiets naar school genietend van de lucht, blauw,
terwijl ik mijn ogen tot spleetjes knijp door de felle zon, geel,
tuur ik over de grasvelden, groen,
want ik denk na over de politiek, paars.

Heidens bestaat niet, niet meer in ieder geval.

2010-03-15T19:42:00.000+01:00

[Lees eerst de Link ]
Er zijn van die zinnen, die ik liever niet gebruik. Omdat ik ze ouderwets, hoogdravend of buitengewoon ordinair vind, maar nu spijt het me dat ik er toch één moet gebruiken: "Waar gaat het heen met de wereld? ". Meer dan vier jaar aan klassieke opvoeding heb ik gehad, waarin men me leerde met respect naar de oudheid te kijken. Ook maatschappijleer en geschiedenis hebben mij open naar andere culturen en religies laten kijken, ik heb ze allemaal bestudeerd en of ik het nou complete onzin vond of niet; ik heb ze stuk voor stuk gerespecteerd en geaccepteerd. Nederland is een samenleving met meerdere culturen en religies, daar hebben wij voor gekozen; anders zou er wel écht een meerderheid van de stemmen naar de PVV gaan.
Waarom, vraag ik me dan af, waarom ben ik, een atheïst notabene, dan degene die religies wel kan respecteren? Iemand met een confessioneel inlevingsvermogen zoals een partijlid van de Christenunie zou wat mij betreft juist veel meer respect moeten opbrengen, zeker als je je afvraagt in welke tijd het christendom nou juist ontstaan is, juist ja: de Romeinse tijd! Dat kleine beetje eerbetoon dat nog is achtergebleven wordt nu "heidens" genoemd?
Dat het woord "heidens" sowieso nog na de Middeleeuwen wordt gebruikt vind ik al beschamend, natuurlijk is deze godsdienst verouderd, maar het verdiend daarom zeker niet minder respect dan de huidige godsdiensten. De Christenunie heeft het recht niet om te spreken over heidens, geen enkele godsdienst heeft dat. Het hele idee van confessionele partijen in de politiek vind ik over het algemeen al slecht, want een partij gericht op het christendom kan onmogelijk regeren over een land met islamieten, boeddhisten en joden. Maar nu snijd ik misschien een nog wel meer controversieel onderwerp aan en dat laat ik graag over aan een andere, iets minder ver gevorderde avond.
Nu zal ik maar hopen dat de schilder van mijn straatnaam geen "heidens" geloof had, anders zal ik iedereen alvast vertellen dat ik vanaf nu in de JezusChristusvanNazarethstraat woon.. Mag nummer 66 ook niet meer?

Op zoek naar het subjectieve, in een objectieve wereld.

2010-03-15T14:40:00.000+01:00

Ik voel mijn bovenbeenspieren branden, eigenlijk elke keer opnieuw als ik denk aan hoe hard ik elke ochtend mijn best doe om op tijd te komen. Ik word door de objectieve wereld gedwongen om op tijd te komen, om "normaal" gedrag te vertonen, om al mijn verslagen in "Times New Roman 12" in te leveren en zelfs mijn opstellen moeten tussen de 700 en 800 woorden liggen. Alles moet tegenwoordig meetbaar beoordeeld en/of bestraft worden. Natuurlijk, voor proefwerk- en examencijfers is dat ook hoogst noodzakelijk; iemand die een mooi tekeningetje naast zijn foute wiskundige antwoord heeft gemaakt hoort geen hoger cijfer te krijgen dan iemand die het wel kan. Maar in hoeverre beïnvloeden die 6 seconden dat ik te laat ben mijn schoolprestaties? Waarom is alles zo verschrikkelijk meetbaar? Als ik door die paar minuten extra in bed nou eens veel vrolijker binnenkom dan al die chagarijnige op-tijd-komers, dan lijkt mij het toch zeker de moeite waard. Het schijnt dat de sfeer zelfs veel belangrijker is:

"15 december 2004

Bij de schoolkeuze zeggen ouders de kwaliteit van het onderwijs het belangrijkste te vinden. Toch geven bij de uiteindelijke keuze 'sfeer' en 'bereikbaarheid' de doorslag. Steeds minder ouders geven aan een voorkeur te hebben voor een bepaalde denominatie."
In your face! Alle objectieve cijfers, schooltijden en kwaliteit de grond in; men gaat voor de subjectieve, geheel onmeetbare sfeer! Alle leerlingen met vrolijke gezichten die, net als ik, met plezier te laat komen en buiten de lijnen denken zorgen voor het meeste respect voor een school. Ik ga de wereld niet veranderen, ik ga hem zeker niet verbeteren, maar gelijk heb ik wel. En gaat gaat het om.
“When everyone is against you, it means you are absolutely wrong – or absolutely right.” – Albert Guinon, 1863-1923

Dingen waar ik tegenwoordig de moeite niet meer voor neem..

2010-03-11T23:00:00.000+01:00

Gewoon omdat het eigenlijk belachelijk is dat mensen het wel doen:
-Een pyjama aantrekken
-Mijn kamer weekelijks opruimen
-Elke keer als ik een nieuw glas cola wil naar beneden gaan om een nieuwe te halen (oplossing: fles mee naar boven).
-De lege flessen niet meer naar beneden brengen
-Ontbijten
-Op tijd opstaan
-Aankleden op zondag
-Muziek uitzetten als ik weg ben
-De korstjes van het brood van een tosti eraf halen
-Appels schillen
-Verwarming en licht uitzetten als ik er niet ben
-Huiswerk(enkele uitzonderingen daar gelaten)
-De kat eten geven(gelukkig zijn er anderen die dat wel doen)
-Boeken kaften
-Nagels vijlen
-Schoenen poetsen
-En als ik een hond had zou ik die ook vast niet meer uitlaten.

Leren fietsen

2010-03-10T19:05:00.000+01:00

Vandaag wil ik leren leven, net als fietsen

Wanneer ik teveel naar links leun,

Leun ik de volgende keer weer naar rechts.

Dus, geprezen voor mijn goeds

En gevreesd voor mijn slechts,

Pak ik mijn stuur vast

En moedig tracht ik opnieuw,

Een balans te vinden in het leven.

Als ik denk dat ik het kan,

Rijd ik, door mijn passie gedreven,

Stiekem op de “echte” weg.

Als ik val blijven littekens achter.

Natuurlijk wil ik echt leren leven,

maar ik viel in het gras toch zachter.

Daarom vraag ik nu mijn zijwieltjes terug,

Zodat ik even zeker ben,

Dat ik mezelf geen pijn doe.

Dat ik, als ik speel of als ik ren,

Zeker weet dat ik niet vallen zal.

Daarom rijd ik niet meer op de weg,

Zonder zijwieltjes of iemand,

die ervoor zorgt dat ik niet val.

Maar nu verlang ik naar de dag,

Ver hiervandaan,

Dat ik zonder zijwieltjes of hulp,

Mijn eigen weg kan gaan.

Insomnia

2010-03-10T16:24:00.005+01:00

De telefoon gaat, mijn wekker, sinds de vorige 3 niet langer dan een half jaar overleefden. Ik trek de dekens iets verder over mijn oren om het geluid te dempen. Ik tel mee met de irritante piepjes: 1,2,3.... 19, 20, zoals elke ochtend. Een tijdje geleden stapte ik nog weleens mijn bed uit om 'm uit te zetten, hij staat namelijk op mijn bureau; toendertijd was het een geweldige uitkomst dat hij niet alleen draadloos was, maar ook een wekkerfunctie had. Ik koos het piepje dat de meest schrijnende pijn veroorzaakte uit en elke ochtend stond ik keurig om 7 uur naast mijn bed om 'm uit te zetten. De laatste tijd accepteer ik de pijn en moet mijn ochtendritueel maar een kwartiertje sneller, of ik kom, wat meer waarschijnlijk is, net (niet) te laat.
Hoelang is het wel niet geleden dat ik nog met gemak mijn bed uit kwam? Ik ben nooit goed geweest in inschatten, maar dát die tijden er waren kan ik wel zo'n beetje garanderen. Elk weekend zat ik om 6 uur voor de tv om vervolgens de meest no-life programma's die er bestaan te kijken(Denk aan: Hamtaro en Pinkeltje, van die laatste wist ik niet eens dat er een tvprogramma van was). Mijn huidige slaaptekort heb ik zonder meer aan mezelf te danken, maar toen kon ik er echt niets aan doen. Ik werd om 8 uur in bed gestopt, maar ik mocht geen herrie of contact maken voor 9 uur s'ochtends, hoe hypocriet!
Ik viel ook nooit gelijk in slaap, zoals anderen dat blijkbaar deden. Ik lag altijd nog wel een paar uur wakker, dat heeft altijd in me gezeten; laat opblijven. Voor te laat komen geldt hetzelfde, maar "te laat" is relatief. Ten opzichte van de tijd wanneer de kennis op school interessant begint te worden ben ik altijd ruimschoots op tijd. Waarom men dan ook zo verschrikkelijk streng is op school kan ik maar niet begrijpen.
Als ik na mijn 1e uur les 4 tussenuren heb staan rest mij dan ook vaak nog maar 1 ding: de dekens nog iets verder optrekken, de piepjes aftellen en vervolgens mijn gedachtes naar het lichte gedeelte van mijn hersens brengen. Want weetje: Ze hebben helemaal niks te zeggen over mij.

Ode aan de ongezonden, en zeldzame gezonden.

2010-03-09T19:56:00.000+01:00

Wat is er fijner dan in bed liggen, 2 keer op mijn tv te slaan zodat hij, met enige weerstand, aanflitst en te kijken naar een paar leuke BNN programma's op een brakke zondagavond. Een ritueel kan ik het al bijna gaan noemen, al heb ik het programma van Jan Smit principieel overgeslagen(en het is eindelijk weg, YES!). Om 21:20 begint Je Zal Het Maar Hebben, dat sinds het vorige seizoen niet alleen meer mijn aandacht heeft getrokken sinds de verbetering in presentatie (van Ruben Nicolai naar Valerio Zeno, noemenswaardig lijkt me), maar ook in het feit dat ze maar blijven komen met ernstige, vaak levenslange ziektes. En dan in grote aantallen; 1 op de 1000 klinkt weinig, maar als je al die afleveringen bijelkaar optelt lijkt de kans om levenslang belemmerd te zijn door een ziekte bijna groter dan om gewoon gezond te zijn. Af en toe laat ik mijn hoofd even op mijn kussen rusten terwijl ik aandachtig luister en me elke keer weer besef hoeveel geluk ik heb gehad. En dat niet alleen, af en toe begin ik me zelfs schuldig te voelen; ik bedrink mijn lichaam tot in de extremen, ik laat mijn lichaam afreizen naar nieuwe gebieden in mijn hersenen(oke, ik blow weleens als je het ordinair wilt zeggen) en af en toe laat ik weleens wat stinkende walmen door mijn schone longetjes vervagen. Ik eis extremen van mijn lichaam, terwijl die arme, zieke mensen in dit programma nog niet eens het "gewone" zouden durven eisen.
En op dit moment moet ik altijd even ingrijpen, want wat ik doe is echt niet meer dan genieten en gebruiken maken van waar de mensheid, in ieder geval in Nederland, voor gestreden heeft. Dankzij de hippie's en andere provocerende mensen(die ik absoluut adoreer) is er niets minder dan bereikt wat bereikt moest worden. Het programma loopt ten einde en in het reclame blok stel ik mezelf gerust en zet "Three Little Birds" op:
"Don't worry a-bout a thing, 'cause ev-ry little thing gonna be be allright..."

Als ik me weer uit mijn schuldgevoel heb gepraat onderbreekt de TV stem me: "Straks in Spuiten en Slikken...", ik klik mijn Itunes weg en verplaats me weer naar mijn bed, want wat is er fijner dan 2 keer op mijn TV te slaan zodat hij, met enige weerstand, aanflitst en te genieten van een paar leuke BNN programma's op een brakke zondagavond?

Bloggen

2010-03-08T16:10:00.002+01:00

Over de hele wereld begint de mensheid te "bloggen", alsof het gemiddelde mensenleven nog niet saai genoeg is. Natuurlijk wil, hoeft en zal men 99,9 % van de blogs nooit lezen; en gelukkig maar. Toch zijn er zoveel soorten dat er misschien wel enkelen zullen zijn die je wilt "volgen". Maar in een digitale wereld met miljoenen blogs moet je eerst misschien wel 50 000 blogs voorbij bladeren over huisdieren, hobby's, zwakzinnigen, mislukte hamkaastosties, seksueel gefrustreerden en emo's die zichzelf vooral NIET snijden.
En dan beland je, bedoeld of onbedoeld, op een blog genaamd "Gratis lezen.". Of het mijn catchy humor is of de aantrekkingskracht van het woord "gratis", kan me eigenlijk niet zoveel schelen(maar het zou wel leuk zijn om te weten). En er gaat een wereld voor je open, tenminste dat zou ik mogen willen.
In mijn blog ga ik (al dan niet kritsich) schrijven over vanalles, maar het minst de mijn eigen belevenissen. Simpelweg omdat het op enkele details na niet boeiend is, zoals je waarschijnlijk al begreep.
Laat je inspireren door mijn mening en inspireer mij met die van jou,
hopelijk tot snel.